Mijn gastgezin

Donderdag 1 nov
Woensdagavond hebben Ingrid en ik nog even een afscheidsdrankje gedaan op het terrasje van het hotel. Ingrid wou wel een baco, dus dat meisje bacardi inschenken. Zegt Ingrid het ruikt helemaal niet naar alchol, neemt een slokje… is het gewoon water! Gelukkig hadden ze ook nog een fles smirnoff. Ik zag later een reclame over dat hotel waarop stond dat ze een cocktailbar hadden! De airco had het net voordat we wat gingen drinken opgegeven, dus de nacht was best warm. Maar zo konden we alvast wennen aan onze gastgezinnen.

De volgende ochtend zou Robert Ingrid om 7 a 7.30 ophalen. We hadden natuurlijk verwacht dat hij te laat zou zijn, en om 8.52 kwam hij eindelijk!
Hij zou mij eigenlijk om 11 uur halen, maar dat werd uiteindelijk 12.45. We zouden eerst langs het ziekenhuis in Winneba gaan en daarna naar mijn gastgezin. Maar de directeur van het ziekenhuis was toch maar niet beschikbaar, dus zijn we maar gelijk naar het gastgezin gegaan. Dat vind ik ook wel genoeg eerste indrukken voor 1 dag. Hij zei dat Dyna dan waarschijnlijk wel maandag met me mee zou gaan. Ik hoop het maar, ze komt vaak genoeg niet opdagen op kantoor. Dus betrouwbaar is anders…

Mijn gastgezin woont in een dorpje genaamd Awutu Breku. Het staat niet op de kaart, maar ligt tussen Kasoa en Winneba in (die staan wel op de kaart) . Ze wonen achter de basisschool, dus al die kinderen zwaaien en roepen. Ik reageer nu op obruni (blanke) alsof het mijn naam is. Want ze bedoelen toch wel mij.
Mijn gastgezin is nieuw en heeft dus nog nooit een blanke vrijwilliger in huis gehad. Sommige jongere kinderen hadden zelfs nog nooit een blanke gezien! Toen ik naar een kindje van 1 jaar zwaaide barste ze spontaan in huilen uit en kroop weg in de schoot van haar oma! Ze was gewoon echt bang voor me. Ze moet nu nog steeds huilen als ik naar haar kijk of te dicht langs loop, haha. Ze is de helft van een tweeling, maar die andere is gelukkig niet bang.
Ik werd opgevangen door Sahada, een dochter in het gezin en nu dus mijn zus. Zij spreek het best engels en is ook nog eens even oud als ik. Ze is niet getrouwd, wat volgens mij hier best raar is op onze leeftijd. Haar vader heeft 3 vrouwen, waarvan er 1 hier woont. Maar ook sommige kinderen van andere vrouwen wonen op dit compound. Het is een grote familie. Veel van mijn broers en zussen hebben ook weer kinderen en alles woont hier. Sahada zei dat er ongeveer 20 kinderen nu hier wonen! Ik heb ze volgens mij nog niet allemaal gezien. Sommige waren ook even weg zei ze. Soms is de familiedynamiek heel moeilijk te herkennen, ik heb geen idee welk kind bij wie hoort. Ze voeden ze ook gewoon met de hele familie op. Het is hier duidelijk dat je hoger in rang staat als je ouder bent. Sahada commandeert de kinderen regelmatig dat ze iets voor haar moeten halen. Dat doen ze dan ook gelijk zonder morren of wat dan ook. Das wel even anders dan in Nederland.
Het zijn moslims, dat vind ik wel jammer, want ik had wel zin in zo’n christelijke kerkdienst met veel zang enzo. Dit hele dorp is blijkbaar moslim. Ik probeer wel een keer mee te gaan met een van de andere meiden. Ik heb van die vader gelijk een moslimnaam gekregen: Abiba. In Ghana krijg je ook een naam mee die staat voor op welke dag je geboren bent. Nu is mijn naam hier dus Abiba Ifya Marlies. Ifya betekent vrijdag. Ik vind het wel leuk klinken.
Mijn kamer hier is best luxe, er ligt gewoon zeil op de grond en de muren zijn geplamuurd en blauw. Er staat een koelkast (voor t hele gezin, ligt helemaal vol met zakjes water), zelfs een tv en het allerbelangrijkst een ventilator. Er ligt een schuimmatras op de grond en er is niks van een kast ofzo. Dat wordt dus kleren op de grond stapelen, ik ga wel kijken voor wat hangers, want er hang een lijn dwars door de kamer. Toen ik net de lamp aandeed zag ik dat die blauw is en dus voor blauw licht zorgt. Hoe maf is dat! Ik voel met net een junkie ofzo. Gelukkig zei Sahada dat ze morgen de lamp zou verwisselen voor een gewone. Mijn klamboe heb ik nog niet kunnen ophangen, omdat ik hem nergens aan op kan hangen. Morgen gaat mijn familie me daarmee helpen. Ik slaap blijkbaar in de kamer van Sahada :s. Daardoor voel ik me wel een beetje schuldig, maar zij zegt dat ze het niet erg vind.
De huisopbouw is hier heel anders dan in Nederland. Ze hebben hier geen rijtjeshuizen met meerdere verdiepingen. Ze hebben hier een compound, een stuk grond waar hun gebouwen op staan. In het midden is een binnenplaats en daaromheen staan gebouwtjes. De kamers zijn niet onderling verbonden, alleen maar een uitgang naar buiten. Dat zegt Sahada tenminste, volgens mij is het niet de bedoeling dat ik de andere kamers binnen ga. Dat zijn volgens mij slaapkamers van de anderen. Ze hebben een gebouwtje dat een soort keuken is, al koken ze ook gewoon op de binnenplaats. Buiten doet een schaduwrijk plekje dienst als soort van huiskamer. Er is een gebouwtje zonder dak in een slakkenhuis vorm waar je je kunt wassen met een emmer water. Het toilet is een gebouwtje dat 20 meter van het huis vandaan staat. Nou ik snap wel waarom hoor, wat een stank!! Het is een stenen gebouw met een gat waarop een wcbril zit. Ze hebben 2 toiletten waarvan er 1 op slot zit omdat die schoon wordt gehouden door iemand die daar voor betaald. Thank god mag ik daar ook op! Al vind ik hem niet echt schoon. Ik ging net in het donker naar het toilet met mijn hoofdlamp op. Toen ik de bril naar beneden deed scheen mijn lamp het gat in. Gatverdamme!!! Ligt gewoon een hele hoop maden of wormpjes ofzo te krioelen. En daar hang ik dan boven! Ik kon het bijna niet meer, maar uiteindelijk gelukkig gelukt. Dat toilet is echt verschrikkelijk!!!

’s Middags heb ik een beetje in de ‘huiskamer’ gezeten en geprobeerd een boekje te lezen. Dat ging niet zo goed. Eerst wou Sahada wel mijn fotoboekje van thuis zien. Dat vonden de anderen ook wel interessant, dus verzamelde een grote groep om ons heen. Weet alleen niet hoeveel ze hebben gezien omdat ze het boekje alleen voor zichzelf hield. Bij de foto’s van Jeroen heb ik maar gezegd dat we verloofd zijn, omdat boyfriend zoveel betekent als scharrel hier. Als je een beetje serieuze relatie hebt is het je fiancee :).
Dat er een blanke in het dorp was was al snel bekend op de scahool dichtbij. Dus na schooltijd kwamen er steeds kinderen langs om even te kijken, obruni te roepen en vooral te giechelen. Ik was af en toe in gesprek met een van mijn broers Ali (17 jr). Hij wou van alles weten over Nederland, hoe dingen geregeld waren enzo. Ik zei tegen hem dat ik me voelde alsof we in de dierentuin waren, en dat ik de topattractie was. Hij vertelde dat veel mensen in Ghana in hun hele leven geen blanke in het echt zien. Laat staan dat ze er een gesprek mee kunnen voeren. Dat zien ze als een geweldige kans. Dat verklaart wel waarom ze allemaal zo graag met me willen praten.

Later op de middag ben ik nog met Sahada naar Kasoa gegaan omdat ze wat moest ophalen en ik begreep dat ze ook wat dingen wou kopen, maar dat heeft ze niet gedaan. Op onze tocht van het huis naar de trotro halte hadden we veel bekijks. Kinderen waren gewoon aan het spelen tot er eentje me door had. Obruni obruni, come here. Obruni bye! De hele tijd. En als ik dan terugzwaaide een mega lach of gegiechel van de oudere kinderen. Uit een groepje jongens durfde zelf 2 even mijn arm aan te raken, ze vonden mijn huid heel zacht. Terwijl het volgens mij echt niks zachter is dan hun eigen huid.

Eenmaal terug gingen we samen banku maken, een soort deeg van maïsmeel, water en gemalen cassave. Dat moest verhit en constant geroerd worden. Ik mocht het ook even proberen, super zwaar! Al die kinderen natuurlijk lachen over hoe ik het deed. Ik wordt hier echt constant uitgelachen. Ze vinden alles grappig wat ik doe, echt alles. Ik doe alles verkeerd blijkbaar. Daarbij maakte ze nog een prutje van ui, groene peper, tomaat en sardientjes. Dat mocht ik ook even proberen te pureren. Toen moest iedereen lachen, niet alleen de kinderen. terwijl ik vond dat ik het best goed deed. Je moet dan met je rechterhand dat deeg pakken en beetje kneden en dan in dat prutje dopen en opeten. Ik had al gehoord dat het een beetje een zuur deeg is, maar dat viel me erg mee. Ik vond het eigenlijk best lekker. Maak me wel een beetje zorgen over het ontbijt, dat uit een soort pap bestaat. Ik lust al geen nederlandse pap. Maar we zullen zien.

Eenmaal op mijn kamer werd het me toch allemaal een beetje te veel. Ik had sinds het vliegtuig niet meer gehuild, maar nu moest ik toch wel een traantje wegpinken. En toen had Jeroen ook nog eens geen tijd om te chatten :’(.
Alles ziet er vast morgenochtend een stuk beter uit, behalve het ontbijt dan ;).

liefs Marlies

ps. Sorry voor het super lange verhaal