Ik wil naar huis

Dinsdag 20 november
Ik zal eerst even reageren op de reacties op mijn vorige bericht. Ten eerste leuk dat jullie reageren. Het is zo fijn om reacties op je verhalen te krijgen :D.
In Nederland worden ook kinderen met een open ruggetje geboren, al gebeurt het niet zo veel. De kans is zo’n 70% kleiner als je tijdens je zwangerschap foliumzuur slikt. Dat doen de meeste vrouwen in Nederland natuurlijk, maar hier niet. Ze kunnen het gewoon overleven en moeten geopereerd te worden om de ruggengraat weer dicht te maken. Meestal is er wel blijvende schade, bv gevoelloosheid in het zadelgebied (deel vh lichaam wat het zadel raakt als je op een paard zit).
Ik heb wel zo’n doek om op je hoofd te doen (bijpassend natuurlijk), maar heb dat nog niet gedaan. Sahada moet me maar leren hoe ik dat moet doen. Een jurk maken kost niet heel veel, in totaal was ik hiervoor ongeveer E20,- kwijt. Het ligt eraan hoeveel de stof kost.

Vandaag was het erg rustig op werk. Om 12.30 hadden we nog steeds niks gedaan toen er een voormelding voor een spoedsectio werd gedaan. De patiënt was nog onderweg. Zodra de patiënt er was moesten we natuurlijk eerst nog even wachten op een dokter, maar wonder boven wonder was die er vrij snel.
De patiënt had mega oedeem, zo klassiek had ik nog nooit gezien. Op OK zag ik opeens dat de patiënt bloedde en dat is natuurlijk niet goed bij een keizersnede. Dus Kate zette snel de spinaal zodat de chirurg kon beginnen. Toen de baby eruit kwam ademde hij niet en gaf ook geen tekenen van leven. Ze kunnen hier zo langzaam zijn en het leek wel een eeuwigheid voordat de navelstreng eindelijk werd doorgeknipt. Het droogwrijven en uitzuigen hielp niet. Ik ging snel de beademingsballon halen, maar Kate wou de stethoscoop. Dus ik pakte hem en luisterde naar het hartje. Ik verwachte een langzame hartslag, maar in plaats daarvan hoorde ik helemaal niks. Kate wou al weg lopen, het kindje is dood, klaar. Maar dat was voor mij niet goed genoeg, ik wou haar in ieder geval proberen te reanimeren. Ik zei tegen Kate dat ze moest beginnen met beademen. Ze zei dat het niet nodig was, dat het kindje al dood was. Ik zei dat we het toch gingen proberen, dat is wel het minste wat we kunnen doen. Er was geen vragen meer bij, ik zei haar gewoon dat ze moest gaan beademen. Gelukkig deed ze het ook en ik deed de hartmassage. Na een poosje luisterde ik weer naar het hartje, helemaal niks. Het lijkje begon al een beetje stijf te worden, ze was al een poosje dood. Ik kon wel janken, sterker nog de tranen begonnen al te lopen. Ik liep maar snel naar de hoek van de OK, de moeder hoeft niet op die manier te ontdekken dat haar kindje niet meer leeft. Dat is blijkbaar de taak van de kinderverpleegkundige die ook de opvang doet. Ze liet de baby zien en zei iets wat ik niet verstond. De moeder was nog heel jong, 21 jaar en dit was haar tweede kindje. Ze begon te huilen en ik verstond niet wat ze tegen haar zeiden, maar de toon klonk als kom op, niet huilen het komt wel weer goed. Maar niet op een troostende manier. Heel anders dan hoe het bij ons zou gaan. Er werd geen drama van gemaakt. Niemand van het team leek ook maar een beetje aangedaan. Kindersterfte is hier heel normaal helaas. Het gebeurt vaak, ze begrepen ook niet zo goed waarom ik er verdrietig over was. Mijn Ghanese moeder heeft 10 kinderen gebaard waarvan er nu nog 6 leven.
Ik vroeg aan de chirurg wat de oorzaak was, de placenta had zo’n 2 a 3 uur daarvoor losgelaten. Er was dus niks wat wij op OK hadden kunnen doen om voor een andere uitkomst te zorgen. Ze was thuis aan het bevallen toen ze opeens heel veel pijn kreeg en naar het ziekenhuis wou. Ze had echter geen geld voor een taxi en moest wachten tot haar man thuis was. Ze was naar een vriendin van haar moeder gegaan, maar die was bezig ofzo. Uiteindelijk had ze geld gekregen en een taxi genomen, maar toen had ze al zoveel tijd verloren en was de baby waarschijnlijk al overleden.

Toen ik thuis kwam zat ik wel een beetje doorheen. Dit was mijn eerste dode baby. In Nederland had ze het waarschijnlijk overleefd en dat is zo oneerlijk. Ik ben zo blij dat ik in Nederland woon!
’s Avonds zat mijn favoriete nichtje (ja het is misschien erg, maar ik heb een favoriet) bij mij op schoot, lekker geknuffeld en daarna is ze in mijn armen in slaap gevallen. Daarna nog even met Jeroen gebeld en zo de dag toch nog goed afgesloten.

liefs Marlies