Sexual education at last

Dinsdag 11 december
Zoals verwacht was er helemaal geen operatie om 8 uur. Er werd op een gegeven moment een klein kind van een jaar of 5 binnen gebracht die aangereden was door een auto. Hij had wat wonden. Twee daarvan, op zijn hoofd, bloedden erg. Dus dat moest gehecht worden. Dat vonden ze blijkbaar toch wel een beetje zielig, en blijkbaar vonden ze het ook zielig om lokaal te verdoven. Dus werd ik erbij gehaald om hem wat te geven.
Op het programma stonden een paar dingetjes. Uiteindelijk hebben we een navelbreuk, een liesbreuk en natuurlijk een keizersnee gedaan. Het was geen goede dag voor spinalen, ze zaten allemaal niet goed. Het was niet alleen mijn schuld, want Naomi heeft er 2 gezet. Dus iedereen kreeg er wat extra’s bij. De vrouw voor de keizersnee was bijzonder zenuwachtig wat ik hier nog niet veel heb gezien. Er is hier dan ook totaal geen begrip daarvoor. Ze werd afgesnauwd door het personeel op een manier die in Nederland echt niet zou kunnen. Haar vorige kindje had ze verloren na de geboorte, dus ze was nu wat angstig. Toen ik haar haar gezonde zoon liet zien was ze helemaal bezorgd dat hij allemaal van dat witte spul op zich had. Zo komen baby’s gewoon uit de baarmoeder, dat hebben ze allemaal. Maar ik moest haar heel vaak vertellen dat het normaal was en er gewoon af gewassen kon worden, voordat ze wat gerust was gesteld. Maar ze was uiteindelijk wel heel blij met de zorg, want ze heeft me wel 10 keer bedankt en gezegend :).

Op de terugweg zat ik voorin de trotro, meestal zit ik achterin, maar af en toe zit ik eens voorin. Dat is toch wel een ervaring hoor. Er zijn geen riemen, dus als je een ongeluk krijgt kan je het leven wel vergeten. De bordjes langs de weg met ‘Overspeeding kills! More than 15 people died here’ (het aantal wisselt) geven je ook niet echt een veilig gevoel… Ik keek eens naar de bestuurderskant, de snelheidsmeter gaf aan dat we stil stonden terwijl we toch echt met een flinke vaart over de weg scheurden. Er wordt ingehaald wanneer je niet kan zien of er van de andere kant iets aan gaat komen. Met gevaar voor eigen leven dus, maar het is zeker niet saai en je hebt een mooi uitzicht over het landschap.

Toen ik thuis was wou ik nog even koekjes halen om mee te nemen naar werk, aangezien ik mijn vorige pak had uitgedeeld. Ik besloot een andere route te lopen dan normaal. Dus veel mensen hadden me nog nooit gezien met veel verbazing en geroep tot gevolg. Op een gegeven moment zie dat even verderop een kind van iets van 6 jaar valt en huilend blijft zitten. Dus ik denk ik help dat kind even overeind. Toen ik me naar hem toe boog begon hij toch te schreeuwen. Hij keek alsof hij nog nooit zoiets engs had gezien, hij schrok zich dood. En ik schrok me dood van zijn geschreeuw. Het was echt de ergste reactie tot nu toe!


Woensdag 12 december
Gister had ik Agyeman weer gesmst of er nog een les gepland stond voor vandaag. Verassend genoeg geen reactie. Vanochtend zag ik dat ik in de nacht toch een sms van hem had gehad. Hij had een school geregeld voor een les over seksuele voorlichting! Hij had zelf geen tijd om me te begeleiden, maar collega’s van hem zouden me om 10 uur ophalen. Ik was helemaal verbaasd! Ik had er eigenlijk niet echt op gerekend en de les ook niet volledig voorbereid. Dus dat heb ik ’s ochtends snel nog even gedaan. Het is zoveel stof dat ik het opgedeeld had in 2 delen. Deze week over STI’s (SOA’s) en volgende week over safe sex en family planning.
Om 10 uur zat ik klaar om opgehaald te worden, maar om 10.30 was er nog steeds niemand. Dus Agyeman maar weer gesmst. Uiteindelijk bleek hij zijn collega een verkeerd nummer gegeven te hebben. Om 10.45 werd ik gebeld door de desbetreffende collega dat hij in het health centre was. Ik ben daar maar heen gelopen, want als ik had moeten wachten tot ze bij mij waren had ik zeker nog 45 moeten wachten. Eenmaal daar kon ik wat spullen lenen voor mijn les en gingen we op weg naar de school. Heel toevallig bleek het de school te zijn van Ayuba, waar ik een poosje geleden een paar uurtjes had meegekeken. Ik stond nu natuurlijk wel voor een andere klas, deze kinderen waren 14-17 jaar. Het klaslokaal was zo groot als 2 klaslokalen die ik eerder had gezien. Ze hadden gewoon de middenmuur verwijderd. Het bord hing ook in het midden van het lokaal scheef tegen de muur terwijl de kinderen in beide lokalen naar het midden gericht waren. Als je dus ‘voor’ de klas stond moest je steeds van links naar rechts kijken, heel apart. In Ghana is seks een taboe, daar wordt niet echt over gesproken. Behalve dat onthouding het beste is dan. Kinderen krijgen ook geen seksuele voorlichting van hun ouders of op school. Het was dus natuurlijk heel spannend dat iemand daarover komt praten, zeker als dat ook nog eens een obruni (blanke) is. Het onderwerp SOA’s is niet echt sappig en ik had ook geen plaatjes om het geheel wat te verduidelijken en op te leuken. Maar ze luisterde allemaal aandachtig en waren in ieder geval stil. Aan het eind schreef ik een ABCD-rijtje op wat ze hier vaak gebruiken en dat herhaalde ze ook keurig voor me, zo gaat dat hier. A staat voor Abstinence, onthouding. B staat voor Be faithful, trouw aan je partner. C staat voor Consistent Condom use. D staat voor Delay sex initiation, begin er zo laat mogelijk aan, bij voorkeur als je een gezin wilt. Ze hebben zelfs een liedje over dat onthouding het beste is, dat hebben ze ter afsluiting nog zo’n 6 keer gezongen. Heel leuk. Ze hadden geen vragen helaas. De directeur en een leraar waren halverwege binnen gekomen. Zij stelde nog een paar vragen, wat ik heel goed vond. Zo lieten ze zien dat het ok is om vragen te stellen. Dat niks dom is. Zeker aangezien zij degene waren die vragen stelden.
Daarna kwam de health worker naar me toe dat de kinderen halverwege volgende week vakantie kregen. Dus dat het misschien handiger was om de tweede les gelijk te doen. Ik heb de kinderen gevraagd wat ze wilden en ze wilden de tweede les gelijk. Gelukkig had ik voor de zekerheid de 2e les ook voorbereid. Het was niet zoveel werk omdat ik eigenlijk alles hierover wel wist.
Het ging dus over geboortebeperking. Als ze toch seks willen hebben moeten ze het in ieder geval veilig doen. Tienerzwangerschappen zijn een groot probleem in Ghana. Een van de manieren, en degene die ik het meest heb aanbevolen aangezien het de enige is die ze tegen zwangerschap en SOA’s kan beschermen, is de condoom. Ik had een vrouwelijk condoom geleend bij de kliniek en kon die dus mooi laten zien. Maar de klapper was natuurlijk het mannelijk condoom en vooral dat ik een houten penis had geleend van de kliniek voor een kleine demonstratie. De reactie toen ik die penis uit mijn tas haalde, hahaha. Iedereen moest heel hard lachen en er werd gelijk veel gekletst. Ze keken naar dit moment uit sinds ik bij het ABCD had gezegd dat ik een demonstratie zou doen. We hebben ze even laten uitrazen en toen weer tot kalmte gemaand. Ik heb het eerst aan de ene kant van de klas laten zien en toen aan de andere zodat ze het allemaal goed konden zien.
Daarna nog de andere manieren van geboortebeperking doorgesproken. Aan het einde hadden de kinderen deze keer wel vragen. Dus daar was ik heel blij mee. Dan heb je toch het idee dat ze echt geluisterd hebben, erover nagedacht hebben en wat hebben opgestoken. Ik kreeg nog een groot applaus van alle kinderen als dank, heel leuk. We hebben ook nog even een applaus gedaan voor de kinderen zelf, dat ze zo goed hadden geluisterd en opgelet.
De directeur was zo blij dat ik de les had gegeven dat we achteraf in zijn kantoor nog meatpie en een flesje frisdrank kregen, heel lief.

Onderweg naar huis werd ik aangesproken door een vrouw, ze vertelde dat ik een paar weken geleden een les had gedaan over family planning in haar kerk. Ze had toen al een vraag, maar durfde hem niet te stellen waar iedereen bij was. En Agyeman had haar ook al het verkeerde nummer gegeven. Dus ze hoopte al dat ze me tegen zou komen. Ik voelde me helemaal vereerd en belangrijk dat ze iets met me wilde bespreken waar ze ze zich al maanden zorgen over maakte. Gelukkig kon ik haar zorgen wegnemen.
Na een goed verlopen les en de vraag van de vrouw voelde ik me weer helemaal happy. Precies wat ik nodig had na een minder leuk weekend. Nu voelde ik weer alsof ik iets goeds aan het doen was :D.

Thuis heb ik mijn stoffen opgehaald en naar de naaister gebracht. Een flinke opdracht met 4 jurken. Twee voor mezelf en twee voor mijn zusjes. Ik ben heel benieuwd hoe ze worden!
Daarna naar Kasoa gegaan voor een gesprek met Robert over Agyeman en mijn gezin. Het was een goed gesprek. Hij vroeg me om zelf met mijn moeder en/of Sahada te praten, zodat ze er wat vanaf wisten als hij zou komen voor een gesprek. Hij stelde verder voor dat ik meer in het ziekenhuis zou werken en de voorlichting maar een beetje laat voor wat het is. Jammer, maar helaas. Ik haal momenteel meer voldoening uit werken in het ziekenhuis dan de voorlichting.
Er was ook een nieuwe jongen op kantoor. Hij komt vrijwilligerswerk in Ghana filmen voor zijn afstudeerproject ofzo. Ben benieuwd.

Toen ik thuis kwam heb ik na een poosje mijn moeder aangesproken. Ik vond het moeilijk om te zeggen, wil haar niet kwetsen ofzo. Ik vertelde dat ik in het begin me heel welkom voelde en als deel van de familie. Maar dat dat de laatste tijd veranderd was. Dat het leek alsof het steeds meer om geld en spullen ging. Dat vond ze heel vervelend. Ze zei dat het geld hun helemaal niet uitmaakt. Al zouden ze geen geld krijgen hadden ze me nog steeds in huis genomen. Ze zijn heel trots en blij dat ik deel uitmaak van hun familie. Ze vinden het leuk dat ik alles gewoon mee eet en met de kinderen speel. Mensen uit het dorp willen ook allemaal weten hoe ze het voor elkaar hebben gekregen dat er een blanke bij hun woont, dat willen ze ook. Het geeft hun blijkbaar aanzien hier. Ze zei dat ze me ziet als een van haar eigen kinderen, heel lief. Dat ik dingen zelf moet betalen is omdat ze dan geen geld bij zich heeft of er gewoon niet over nadenkt. Misschien is het dus gewoon een verschil in cultuur en miscommunicatie. Maar ze was blij dat ik het tegen haar zei. Ze kwam later er ook nog op terug en wou nogmaals duidelijk maken dat ze heel blij dat ik bij hun was en dat ze me zagen als deel van de familie.
Ik was heel blij met zo’n goed gesprek en positieve reactie. Heb robert gesmst dat ik het eerst nog even wil aankijken en hij niet gelijk hoeft komen te praten. Ik hoef ook niet lang meer natuurlijk, nog ruim 2 weekjes maar.


Donderdag 13 december
Vandaag werd ik wakker met mega hoofdpijn en misselijkheid. Besloot daarom toch maar niet naar het ziekenhuis te gaan. Dus heb een beetje thuis gechilled.
’s Avonds aten we wache of hoe je het ook schrijft. Het is een gerecht met rijst en bonen, hier krijgen we er altijd een prutje op van iets van tomatenpuree en vispoeder. Vis wordt helemaal hard gerookt zodat het lang houdbaar is en dan vermalen tot poeder. De ogen van de vissen zijn blijkbaar zo hard dat ze niet vermalen kunnen worden en die zaten er dus gewoon doorheen. Sahada had de vorige keer dat we het aten gezegd dat de harde dingen die er in zaten, vissenogen waren, maar ik geloofde haar niet. Ik dacht dat het gewoon harde bonen waren, die niet goed waren meegekookt. Maar vandaag liet ze het me zien, gelukkig was ik al klaar met eten. Ik heb dus gewoon vissenogen zitten eten. Hoe ranzig is dat! Nu kan ik dat gerecht dus niet meer eten. Ik vond die harde stukjes al vies, maar nu ik weet wat het is al helemaal!

Liefs Marlies