Mijn eerste aanzoek

Dinsdag 6 november
Vanochtend vroeg opgestaan, zo vroeg dat het nog niet zo warm was en de koude ‘douche’ ook best koud was. Zelf naar het trotro station gelopen en niet eens verdwaald. Waar je niet al trots op kan zijn ;).
Ik was ruim op tijd bij het kantoor van de hoofdzuster. Ze had de brief gelukkig gister ontvangen, dus alles was in orde. Ik wou nog wel eerst een rondleiding, dat had ik beter niet kunnen vragen. Want vervolgens zat ik mega lang te wachten terwijl zij weet ik wat aan het doen was. Uiteindelijk was ik het zat, heb haar opgezocht en gezegd dat ik wel gewoon naar het ‘theatre’ (OK) zou gaan. Ze liep toch even mee. Je kan wel merken dat zij hoog in aanzien staat in het ziekenhuis. Iedereen lijkt een beetje bang voor haar, tot de patiënten aan toe. Ze kijkt ook echt heel boos en angstaanjagend. Maar als ze praat is ze eigenlijk best aardig :).
Een OK-medewerkster had wel tijd om me even een rondleiding te geven. Deze rondleiding had ik zelf ook nog wel kunnen doen. Het ziekenhuis bestaat uit een terrein met allemaal losse gebouwtjes. Boven de deuren hangen naambordjes. Ze nam me mee de deur door stelde me voor aan de verpleegkundigen aanwezig, maar we gingen nergens echt naar binnen. Dus ik heb overal ongeveer alleen de nursesstations gezien.
In de zitkamer van de OK hebben we vervolgens nog een poos zitten wachten tot de eerste patiënt melde. Ondertussen werd er een OK pak voor me bij elkaar gesprokkeld en gestreken! Het shirt was veel te groot, maar ja. Ze hadden al gezegd dat het complex oud was en dat was het ook. Ze hebben 2 OK’s, een kleine en een grote. We gingen eerst naar de kleine. Ik vond het meer op lijken op een martelkamer uit de 2e wereldoorlog. De grote OK zag er gelukkig beter uit. Er stond een beademingsmachine die het blijkbaar niet deed, maar waar ik nog wel mee overweg kan. Ze hebben ook gewoon een monitor met saturatiemeter en een bloeddrukband die automatisch elke 5 min meet. Omdat de beademingsapparatuur niet werkt geven ze momenteel alleen spinalen. Op mijn vraag wanneer die gemaakt zou worden konden ze eigenlijk geen antwoord geven. Hhhhmmmm ok, lekker vaag!
De eerste patiënt kreeg een spinaaltje van de anesthesiemedewerker. Ik had gehoord dat er zo goed als niet met de patiënt wordt gecommuniceerd en de artsen veel hoger staan. Maar dat vond ik hier helemaal niet. Er werd niet heel veel aan de patient uitgelegd, maar er werden wel grapjes gemaakt. De arts was nog het aardigst van iedereen en wou vaak horen hoe wij bepaalde dingen deden. Hij had ook gewerkt in Amerika, dus wist hoe het ook kan gaan.
Ondertussen was de operatie al lang en breed begonnen en ik had nog steeds geen anesthesioloog gezien. Blijkt dat er helemaal geen anesthesioloog werkt daar, alleen maar 3 anesthesiemedewerkers (er werkt er 1 tegelijk)! Alleen echt grote ziekenhuizen hebben een anesthesioloog. Ze dachten dat de dichtstbijzijnde in Cape Coast is, ong 2,5 uur rijden.
Op een gegeven moment kreeg de patiënt toch een beetje pijn, dus zou hij iets extra krijgen. Ze hebben best wat leuke medicijnen liggen, dus ze had keuze. Wil ze hem furosemide geven! Dat is om meer urine te produceren, heeft helemaal niks met pijn te maken! Ik kon mijn verbazing niet verbergen en vroeg waarom ze dat wou geven. Omdat hij pijn heeft. Toen ik zei dat furosemide daar niks mee doet, antwoorde ze niet. Ondertussen zaten er ook al 2,5 zak Ringerlactaat in, dus over die urineproductie maakte ik me in ieder geval totaal geen zorgen! Uiteindelijk heeft ze toch maar niks gegeven.
Bij de tweede patiënt zat de spinaal niet goed. Na lokaal bijverdoven had de patiënt nog veel pijn. Ik hield zijn hand vast, en hij kneep heel erg had en ik zag het aan zijn gezicht. Maar de rest leek het niet door te hebben en hij zei ook niks. Dus ik zei steeds maar dat hij pijn had, en of we hem niet wat konden geven. Uiteindelijk kreeg ik dan wat opiaten erbij, maar hij heeft gewoon echt veel pijn gehad. Toen ze wat dieper kwamen was het gelukkig wel goed verdoofd. Hij vond het heel fijn dat ik zijn hand vast hield, zei ook dat hij zich maar op mij concentreerde. Hij dacht dat ik de opperdokter was, haha. Ook gelijk mijn eerste huwelijksaanzoek gehad. Als hij goed door de operatie kwam wou hij met me trouwen. Hij had al wel een vrouw, maar ik zou dan de eerste vrouw worden. Haha, ik heb maar gezegd dat ik dacht dat mijn verloofde daar niet zo blij mee zou zijn :D.
Ze hebben ook geen uitslaapkamer. Ze leggen de patiënten heel even in de gang (paar minuten), en dan gaan ze gewoon terug naar de afdeling. Als ze onder algehele anesthesie zijn geweest mogen ze wat langer blijven en worden ze ook nog aan de bewaking gelegd. Maar dat is bij de receptie. Er is wel een kamer waar recovery boven staat, maar daar maken ze geen gebruik van.
Ondertussen zat ik in de OK maar uit me neus te vreten, ik kon echt niks doen. Ik dacht echt wat doe ik hier! Na de tweede patiënt ben ik naar huis gegaan omdat ik me niet zo goed voelde. Wel gevraagd of ze me volgende week spinalen wilde leren zetten, dat wou ze gelukkig :D.

Tijdens de rondleiding had ik op een afdeling een reanimatiehoek gezien en daar was ik wel benieuwd naar. Bleek het alleen een bed te zijn. Er had ooit iets van een beademingsmachine gestaan, maar die was al lang weg. Met de verpleegkundige een beetje gepraat over het reanimatieprotocol. Ik dacht misschien weten ze helemaal niet wat ze moeten doen en kan ik daar een lesje over geven. Maar ze wisten redelijk goed wat de bedoeling was, maar vonden het alsnog wel leuk als ik een lesje kwam geven. Het is altijd goed om het vers te houden en ik kan hun ook nog wel wat extra’s leren. Dus heb afgesproken om maandag even langs te komen om te kijken of ze een bord hebben gevonden waar ik wat op kan schrijven en om een datum in te plannen. Oh ja, daar deed ik het voor. Om mijn kennis te delen :D. Hier werd het gelukkig geaccepteerd, was het zelfs welkom.

Ondertussen voelde ik me steeds slechter en misselijker. Het kan geen malaria zijn, want de incubatieperiode is langer dan de tijd dat ik hier in Ghana ben. Thuis ben ik gelijk in bed gedoken met een aleve. Sahada kwam nog met een beker kokoswater, wat blijkbaar heel gezond is. Tegen het avondeten voelde ik me gelukkig al weer wat beter. Sahada had speciaal een gerecht gemaakt met veel vitaminen erin :D.
Omdat ik dat blauwe licht in mijn kamer vervelend vond, heeft Sahada uiteindelijk de lamp van de veranda in mijn kamer gebruikt. Dus hebben we nu blauw zwak licht op de veranda… Niet zo handig voor de kinderen die daar hun huiswerk proberen te maken. Daar voelde ik me een beetje schuldig over, dus heb ze mijn hoofdlamp geleend en even geholpen met hun huiswerk.

liefs Marlies