Slecht internet zorgt voor een lang verhaal

Het internet is hier de laatste tijd erg slecht. Er is een kabel gebroken hoorde ik. Daarom kon
ik ook geen verhaaltje op mijn waarbenjij.nu zetten.
Nu is het internet weer wat beter, maar posten lukt me nog steeds niet. Waarbenjij.nu doet
raar, ik weet niet zo goed wat het is. Nu ga ik het proberen via Jeroen.

Dinsdag 13 november
Voordat ik naar Ghana kwam hebben mijn (ex-)collega’s bij het VUmc anesthesiespullen
voor me ingezameld. Vandaag heb ik die meegenomen naar het ziekenhuis. Er zat een
nekkraag in, die heb ik naar de eerste hulp gebracht. Ze vroegen eerst wat ik ervoor wou
hebben. Toen ik zei dat het een donatie was vanuit Nederland waren ze super blij!
Daarna naar de OK. Toen ik aankwam gingen we gelijk een patiënt doen, dus ik heb ze wat
later op de dag gegeven. Het hoofd van de OK, Josefien, wou het doen als er veel mensen
bij konden zijn. Ze waren ook heel blij. Volgens mij is hun anesthesievoorraad gelijk
verdriedubbeld! Het allerbeste waren natuurlijk de nondisposable larynxmasker. Die hadden
ze helemaal niet. Ze steriliseerden gewoon de disposable versie.
Vandaag stonden er 3 sectio’s op het programma. Gelukkig deden alle baby’s het
gelijk goed :). Bij de tweede mocht ik steriel staan, dat betekent dat ik bij de chirurg en
operatieassistent aan de operatietafel mocht staan. Zo kon ik alles goed zien.
Bij de laatste patiënt mocht ik de spinaal proberen. Die vrouw was heel dik, dus de anatomie
was moeilijk te voelen. Met het prikken kwam ik alleen maar tegen bot aan. Uiteindelijk heeft
Kate het maar gedaan, maar zij had er ook moeite mee. Hopelijk gaat het volgende week
beter..

Na werk ben ik naar de female ward gegaan. Ik had al op papier van alles voorbereid en wou
het bord voor de les beschrijven. Toen ik klaar was kwam de hoofdzuster dat ze met me naar
de directeur wou, over die les. Ze wou dat hij ervoor zou zorgen dat mijn bord meerdere
malen gekopieerd zou worden en overal in het ziekenhuis opgehangen zou worden! Ze wou
ook dat ik in plaats van de les vandaag de les op een vrijdag zou doen. Ze hebben bijna elke
vrijdag een soort scholing. Dan komt het hele ziekenhuis bij elkaar. Dus ik mag mijn les
geven voor het hele ziekenhuis, er is zelf een projector beschikbaar zodat ik een powerpoint
presentatie kan maken als ik dat wil. Ze pakt het dus heel serieus op, heel fijn. Ze belt me nog
welke vrijdag het gaat worden.

Na werk wou ik in het postkantoor in Bereku (waar ik woon) wat posten. Kom ik daar aan,
niemand. De postmaster was even weg ofzo. Er hingen 2 nummers die je kon bellen, maar de
ene werd niet opgenomen en de andere stond uit. Echt typisch Ghana weer. Maar het gaf me
wel even mooi de gelegenheid om wat foto’s te maken van het postkantoor. Ik had namelijk
het idee dat ik een museum was binnengelopen, waarin ze laten zien hoe dingen er vroeger
uitzagen.
Na bijna een half uur kwam hij dan eindelijk aan. Hij was even met pauze gegaan, alsof het de
normaalste zaak van de wereld was.

Thuis had ik het met Sahada erover of sommige mensen in het gezin een bril konden
gebruiken. Zij en anderen hadden er inderdaad een nodig, maar konden het niet betalen. Laat

ik nou leesbrillen mee hebben genomen uit Nederland! Dus ik heb de tas tevoorschijn gehaald
en iedereen die er een nodig had heeft een goede sterkte kunnen uitzoeken. Ze waren er heel
blij mee.

’s Avonds ben ik wat gaan drinken met Stephanie, Irene (andere nlse vrijwilligers) en
Robert (beheerder Dawn Foundation) in Kasoa. Ik was veel te laat, omdat het eten maar niet
opschoot, dus ik wou eigenlijk een taxi nemen om wat tijd in te halen. Sahada ging met me
mee om een goede prijs te krijgen. Eerst vroeg hij 20 cedi (is E8,- maar voor hier veel geld),
uiteindelijk zijn ze gezakt tot 10 cedi. Dat is nog steeds veel geld. Ik zei dat ik het deed voor 7
cedi, maar dat wou hij niet. Dus uiteindelijk alsnog met de trotro gegaan.
Het was gezellig met de anderen. Toen ik vertelde over de donatie aan het ziekenhuis, zei
Robert dat ik het beter via hem of de directeur had kunnen doen. Hij was niet echt happy met
de manier waarop het nu was gegaan. Ze (hij en de organisatie) willen natuurlijk voorkomen
dat mensen hier denken dat blanken oneindig veel geld hebben en altijd cadeau’s meenemen.
Ik had daar ook over nagedacht en heb in het ziekenhuis duidelijk aangegeven dat het geen
persoonlijke donatie was, maar vanuit een ziekenhuis in Nederlands kwam. Dat ik het alleen
maar meegenomen heb. Ik ben er de hele tijd voorzichtig mee om mensen dingen te geven
enzo. In het dorp komen mensen ook wel eens naar me toe omdat ze geld of spullen willen,
maar ik geef het ze nooit. Dat was wel een beetje een domper op mijn goede gevoel van die
dag :(.
Tegen de tijd dat we weer naar huis gingen reden de trotro’s niet meer. Het was niet heel
laat hoor, uur of 21.30. Robert heeft een taxi terug naar huis voor me geregeld. Hij kent veel
mensen en is nogal autoritair, dus mensen neppen hem niet zo snel. Mijn rit naar huis koste
me dus maar 6 cedi!
Thuis aangekomen was iedereen al binnen, maar mijn moeder zat nog buiten te wachten. Ze
wou eerst zeker weten dat ik veilig thuis was. Heel lief :).

Woensdag 14 november
Gister had ik Agyeman gesmst en gebeld over wat we vandaag en morgen zouden gaan doen.
Maar hij heeft blijkbaar gekozen om me te negeren, want hij reageert nergens op :s. Dus ik
had opeens een vrije dag. Ik moest hoognodig de was gaan doen, want had vanochtend mijn
laatste schone onderbroek aangetrokken. Wat een werk is dat toch, alles met de hand wassen.
Mijn moeder had gezegd dat ik mijn was kon brengen en zij het wel zou doen, maar ik wou
het zelf doen. Zij doet al genoeg en zij wassen zo ruw, dat ik bang bent dat mijn kleren daar
kapot van gaan. De buurvrouw kwam natuurlijk even zeggen dat ik het niet goed genoeg deed
en probeerde het over te nemen, maar ik hield voet bij stuk. Na iets van 2 uur hing alles lekker
schoon te drogen en was ik drijfnat van het zweet!
Verder nog mijn kamer opgeruimd en geveegd, lekker hoor, alles weer op orde.

Die avond zou ik proberen vis op de Nederlandse manier te bereiden voor Sahada en mezelf.
Dus ik heb bij de cold store 4 hele makrelen gehaald. Ze verkopen alleen maar de hele vis
hier. Hij had wel boneless chicken from Holland (hij wist niet dat ik Nederlandse ben).
Haha, zit ik in een klein gehucht in Ghana wat niet eens op de kaart staat, kan ik hier gewoon

Nederlandse kip kopen!
Na ze ontdooid waren ging ik die vissen wel even fileren. Ik heb ooit 1 keer een platvis
gefileerd en alleen op youtube gezien hoe je een rondvis moet fileren. Dat was nog niet zo
makkelijk. Er zaten ook allemaal graten extra in die vis. Om de kop eraf te snijden heb je
nog best veel kracht nodig. Mijn moeder sneed bij 2 vissen even de dingen eraf die zij eraf
halen. Dat ging ongeveer 10x zo snel als ik het deed. Uiteindelijk is het me gelukt, maar de
opbrengst visfilet was erg mager. Iedereen vond het natuurlijk alleen maar ontzettend zonde
dat ik zoveel weggesneden had. Dus dat gaan ze vandaag opeten in een of ander potje. Ze eten
zelf de ogen!!! Disgusting!
Ik heb de vis gebakken met een klein beetje olie (ze gebruiken hier mega veel olie bij alles).
Sahada maakte er een potje met ei, tomaat en ui (mega lekker) bij en wat gekookte yam.
Jammie, het was heerlijk. De vis smaakte niet echt naar hoe we hem in Nederland eten, maar
het was nog steeds lekker.
Ondertussen was de elektriciteit uitgevallen en deed het internet zo goed als niet. Dus geen
verhaaltje op mijn waarbenjij.nu kunnen zetten.

Donderdag 15 november
Vanochtend was het internet vrij goed, maar voordat ik daar uitgebreid gebruik van kon
maken smsde Stephanie dat ze mijn kant op kwam. Haar even ‘mijn’ huisje laten zien. Ze
vond het allemaal best luxe, vooral mijn ventilator natuurlijk :D. We hebben lekker in de
schaduw water gedronken en bananen gegeten. Ik krijg hier helaas bijna nooit lunch. Er is
vaak niemand thuis rond lunchtijd, en als er iemand is eten ze vaak niet. Dat is wel een beetje
vervelend. Dus we hebben maar wat bananen gegeten en we kregen een soort kokoskoekje
van mijn moeder, die was wel erg lekker.
Na een poosje zijn we naar de markt gelopen en hebben wat gedronken op een ‘terras’. Ze
hebben hier niet echt terrasjes, maar zogenaamde drinking spots. Daar kan je voornamelijk
alcohol drinken en ze hebben meestal iets van een tafeltje binnen en een buiten. Daar toch nog
even lekker gezeten en wat fris gedronken. Wel lekker om wat anders te drinken dan water.
Eenmaal weer thuis deed internet het weer niet, zucht!

Ik kreeg een sms van Irene, de vrijwilliger die afgelopen zondag is aangekomen, ze voelt
zich helemaal niet goed en heeft zich laten testen op malaria. Is het positief! Ik snap echt niet
hoe dat kan, de incubatieperiode is daar te lang voor. Heb tegen haar gezegd dat ze naar een
ziekenhuis moet, daar heeft ze in ieder geval een normaal toilet. Morgen maar even langs
gaan.
Het is een wonder dat ik nog geen malaria heb opgelopen. Ik heb echt zoveel muggenbulten!

Vrijdag 16 november
Vandaag ben ik bijna de hele dag in het ziekenhuis geweest bij Irene. Het was een ware
invasie van Obruni’s met 4 blanken daar :). Uiteindelijk blijkt dat ze toch geen malaria heeft.
Waarschijnlijk is het gewoon ernstige diaree met daarbij uitdrogingsverschijnselen, en ze is
een beetje ziek. Ze is wel opgenomen gelukkig.

Het is een prive ziekenhuis en je moet voor alles van tevoren betalen. Ze moest een infuus
krijgen, dus moesten we geld geven zodat de verpleegkundige bij de apotheek spullen
daarvoor kon halen. Daarna krijg je pas het infuus. Met medicijnen gaat het hetzelfde. Als de
infuuszak leeg is, wordt hij gewoon afgekoppeld. De arts had maar 1 zak voorgeschreven, ook
al was ze al helemaal uitgedroogd.
Je krijgt daar ook geen eten. Je familie moet voor eten zorgen. In ons geval is dat super
onhandig. Robert heeft gezorgd dat zijn moeder wat rijst en soep klaarmaakte wat wij daar
moesten ophalen. We hebben ook wat crackers en water voor haar gehaald. Ik hoop dat het
verder allemaal goed gaat.

Toen ik thuis kwam was er geen elektriciteit. ’s Avonds was het er een paar keer weer, maar
viel na een paar minuten weer weg. Ik heb de hele avond buiten op een matrasje gelegen, naar
de sterren gekeken en gekletst met de rest van het gezin :D. Het gaat slecht met de elektriciteit
de laatste tijd, het is er bijna meer niet dan wel. Het internet gaat ook al slecht, dus het gaat
lekker hier. Gelukkig kan ik nog wel whatsappen!

Andere dingen
- Je mag hier in het openbaar niks dragen boven de knie of met een blote buik/rug. Maar
zolang je op je compound (huis met grond) bent mag blijkbaar alles. Onderweg naar
huis zie ik een vrouw die bijna altijd met haar borsten bloot zit. Ook als een geen kind
aan hangt. Terwijl er gewoon een looproute langs haar huis loopt. Ze zit ook gewoon
echt aan de rand van het pad. Ze zwaait altijd enthousiast naar me.
Hier lopen de kinderen die hier of in de buurt wonen ook gewoon met alleen een
onderbroek rond. Maar gister verbaasde mijn moeder me wel door aan het eind van
de middag opeens haar bh uit te trekken, haar borsten gewoon lekker liet hangen en
daarna ook nog even met mij kwam praten…
- Mijn buurvrouw probeert de hele tijd aan mijn borsten te zitten. Gister gleed ze zelf
met haar handen onder mijn shirt op weg naar mijn borsten. Elke keer zeg ik dat ik
het niet wil en duw haar handen weg, maar het heeft weinig effect. Ik heb aan Sahada
gevraagd of ze er wat van wil zeggen.
- Na het wassen had ik echt ontzettende spierpijn in mijn benen van dat verkrampte
zitten op zo’n krukje.