School & weekendje weg

Woensdag 21 november
Vandaag ging ik met een van mijn neefjes, Ayuba, mee naar zijn basisschool. Hij is die
jongen waarbij ik erachter kwam dat hij helemaal niet goed kon lezen. Ik was benieuwd hoe
hier les gegeven wordt. Ik kom toch uit een lerarenfamilie :).
Zijn school was gewoon hier in Breku, er zijn ontzettend veel basisscholen hier. De kinderen
hier uit het gezin zitten niet allemaal op dezelfde school omdat de ouders bang zijn dat ze dan
gaan klitten. Dus zit zitten verdeeld over verschillende scholen.
Toen we bij de school aankwamen gingen we gelijk naar de klas waar ook al een paar andere
leerlingen zaten en een leraar verbaasd naar me keek. Hij vroeg of ik vandaag les wou
geven. Nee, dat was niet echt de bedoeling. Hij moest maar gewoon doen wat hij normaal
gesproken ook deed, net alsof ik er niet was. Hij begon gelijk met les geven, terwijl een deel
van de kinderen er dus nog niet was. Volgens mij is dat vrij normaal hier, leerlingen lopen
maar gewoon een beetje naar binnen als ze aankomen. Er was geen bel die het begin van de
schooldag aangaf ofzo. Toen we begonnen zaten er ongeveer 15 kinderen in de klas en na een
uurtje zaten er 30 kinderen.
Alle kinderen van de school vonden het heel bijzonder dat er zomaar een obruni op hun
school was. Er stond een mega groep voor de deur van het lokaal allemaal naar me te kijken,
te zwaaien en soms durfde ook iemand wat tegen me te zeggen. De kinderen en leraar zeiden
dat ze naar hun eigen klas moesten, maar ze bleven gewoon staan. Uiteindelijk zei ik ook dat
ze naar hun eigen klas moesten gaan, gingen ze nog ook!
De school is heel open. De tussenmuurtjes komen niet tot het plafond en in die muren zitten
ook nog eens allemaal spleten. Dus je hoort constant de andere klassen. En allemaal kinderen
gingen door die spleten naar me kijken en roepen.
Ik vond dat de leraar heel leuk les gaf, heel interactief. Ze doen hier veel dat de leerlingen de
zin van de leraar moeten afmaken. Dus de leraar zei bijvoorbeeld ‘the bible has 66 what?.....
books’. En dan was het de bedoeling dat alle kinderen tegelijk met hem books zeiden. Dat
herhalen ze dan een paar keer, zodat het er aardig in zit. Dan stelt hij vragen aan de klas om te
checken of ze het echt begrepen hebben. Zo bleef iedereen bij de les. Als iemand ging kletsen
ofzo werd dat gelijk gecorrigeerd. Als er een vraag aan een specifiek kind gesteld werd moest
die gaan staan en dan antwoorden.
Ze hebben ook handige trucjes om iedereen stil en de aandacht centraal te krijgen. Een is dat
ze hard hello roepen, de klas antwoord dan met hi. Zo gaat dat een paar keer en dan gaat de
les weer verder. Een andere is dat de leraar fingers roept, dan antwoord de klas on the lips,
en doen ze allemaal een vinger op hun lippen. Heel grappig, zo moeten we de kinderen in
Nederland ook trainen!
Op een gegeven moment ging de bel, en was het tijd voor worship. Iedereen is hier heel
gelovig, dus daar wordt veel aandacht aan besteed. Er werden 2 klassen samengevoegd tot een
grote groep. Eerst was het lang allemaal liedjes zingen, die niet eens allemaal godsdienstig
waren. Zo ook, ‘if you’re happy and you know it, clap your hands’. Daarna moest er
natuurlijk gebeden worden en moesten een paar kinderen een stukje uit de bijbel uit hun hoofd
citeren.
Uiteindelijk ging iedereen weer terug naar zijn eigen klas en was het tijd om het huiswerk te
controleren. Hier was ik bang voor. Ik had namelijk gehoord dat de kinderen die hun huiswerk
niet hebben gemaakt, brutaal zijn of wat dan ook, met de stok geslagen worden. Er waren

inderdaad een paar kinderen die hun huiswerk niet hadden gedaan. die moesten in een hoek
gaan staan, hun armen gekruist houden en hun oren vastpakken. Vervolgens moesten ze zo
allemaal squats doen (hurken, staan) totdat de leraar iedereens huiswerk had gecontroleerd.
Hij sloeg helemaal niet! Ik was wel blij met deze oplossing. Een keer dreigde hij wel dat hij
de stok zou halen als ze nu niet stil werden en luisterden. Dat was al genoeg. Daar was ik dus
wel blij mee. Helaas zijn er nog genoeg leraren die de kinderen wel gewoon slaan met een
stok, op de handen, billen en rug.
Na een paar uur had ik genoeg van en ben ik naar huis gegaan. Heb wel nog wat verteld
over de rubbish collection day, hoop echt dat er veel kinderen op af komen en vooral dat de
community daarna wat schoner is.

’s Middags nog even de was gedaan, waarbij iedereen me vertelde dat ik het fout deed. Ze
wilden allemaal de was van me afpakken en het zelf doen, maar ik hield voet bij stuk. Op een
gegeven moment kon mijn moeder er niet tegen en deed ondanks mijn protest toch een paar
stukken kleding. Gelukkig hield ze toen toch maar op. Ze doen het zo ruw, ben echt bang dat
mijn kleding kapot gaat daarvan. Zij hebben ook vaak gaten in hun kleding.
’s Avonds voelde ik me niet zo lekker, dus ben vroeg naar bed gegaan.

Donderdag 22 november
’s Nachts wakker geworden van de misselijkheid en overgegeven. Voedselvergiftiging! Wat
voelde ik me klote zeg. Ik lag daar maar in die snikhete kamer, de hele tijd misselijk. Er is
geen normaal schoon toilet, dus deed ik alles in emmers op mijn kamer.
Gelukkig lukt het om een zakje ORS weg te krijgen en binnen te houden.
’s Middags zijn Stephanie en Irene (andere vrijwilligers) nog even op ziekenbezoek gekomen.
Dat was wel even fijn voor wat afleiding.
’s Avonds kon ik een klein beetje fruit en chocolade (die Steph had meegenomen) wegkrijgen.
Heb ook nog met mijn moeder gebeld, dat was wel even fijn.

Vrijdag 23 november
Wonder boven wonder heb ik de hele nacht doorgeslapen en voelde ik me een stuk beter toen
ik wakker werd. Nog steeds niet optimaal, maar in ieder geval een stuk beter dan gister. Dat
was wel een opluchting want vandaag zouden we met 5 meiden naar een hotel in Krokobite
gaan. Dat ligt een stukje voor Accra, aan het strand.
We zouden met de 4 vrijwilligers van het zuiden en een meisje uit het noorden dat bijna naar
huis gaat, Petra, gaan. Ze zou eigenlijk naar Kasoa komen en dan zouden we met z’n allen
verder gaan. Maar ze had een bus later, dus besloten we zonder haar alvast te gaan. Irene
moest nog even pinnen, dus zij ging dat doen terwijl wij nog even op kantoor zaten. We
zouden elkaar treffen vlak voor het trotro station richting Accra. Op een gegeven moment
vonden we het wel lang duren en besloten we Irene te bellen. Nam ze helemaal overstuur de
telefoon op, bleek dat ze overvallen is! Ze draagt haar geld in zo’n geldbuideltje wat je om
kan hangen. Ze stapte in een taxi na gepind te hebben, trok de man die al in die taxi zat het
ritsje open, haalde het geld eruit en duwde haar de taxi weer uit. Ze heeft hem nog een stomp

gegeven, maar hij was sterker en duwde haar de taxi uit en ze reden snel weg. Ze hadden
gelukkig niet al haar geld te pakken gekregen, maar het is wel enorm schrikken! Niet zo’n
leuk begin van het weekendje weg dus :(.

Het hotel is echt heerlijk, ziet er heel leuk uit. Allemaal hutjes met rieten daken en goed
onderhouden. Wij hadden de Sahara Suite geboekt, een 5 persoons bungalow. Er zat een leuk
zitje bij buiten, waar we veel gebruik van gemaakt hebben.
’s Middags lekker op het strand gelegen en de zee in gegaan. De zee is hier overal vrij wild,
langs de hele kust. Flinke golven en een sterke onderstroming. Dus lekker zwemmen is er niet
bij.
Toen we bij het huisje zaten te chillen kwam Petra aan en waren we compleet. ’s Avonds
lekker daar gegeten, een grote bbq. Daarna was er een drum en dans show, was wel grappig.
Het dansen hier is toch wel heel anders dan hoe wij dansen. Soms lijkt het wel of ze bezeten
zijn ofzo.

Zaterdag 24 november
Vandaag een hele poos op het strand geweest. We hadden bedjes gehuurd en ik heb heel
verstandig half in de schaduw gelegen. Er stond een aardig windje, waardoor de hitte goed vol
te houden was. Toen we weer terug naar het huisje gingen was ik helemaal niet verbrand ofzo.
Maar na een paar uurtjes in de schaduw voor ons huisje te hebben gezeten kwam er toch een
rood kleurtje boven. Was dus toch aardig verbrand, lekker dan!
’s Avonds weer lekker in het hotel gegeten en daarna bij de bar lekker met cocktails zitten
kletsen en kaarten. Er was een live band en later ook nog even met z’n allen gedanst. Al
werden we constant belaagd door Ghanese jongens, ook al verplaatsten we ons regelmatig.
Sommige waren vervelend, maar anderen wel gezellig.

Zondag 25 november
Vandaag ben ik maar niet in de zon gaan liggen. We hebben lekker uitgeslapen en zijn toen
rustig gaan inpakken enzo. Ik heb nog even lekker geskyped met Laurien.
Om 14 uur was ik alweer thuis. Werd zoals altijd weer heerlijk enthousiast verwelkomd. Dat
voelt toch wel fijn hoor, al die kinderen die op je af rennen en je knuffelen en blij zijn dat je er
weer bent.
’s Avonds weer lekker het traditionele Ghanese gerecht fufu met palmnotensoep gegeten, met
tonijn erin deze keer. Ik ben echt gewend aan het Ghanese eten en vind veel ook echt lekker.
Dit gerecht was in ieder geval erg lekker, en ook goed klaargemaakt.

Liefs Marlies