Eerste kennismaking met Winneba

Maandag 5 november
Vandaag zou mijn eerste dag in het ziekenhuis in Winneba worden. Robert was natuurlijk weer super vaag geweest over afspraken. Eerst zou iemand van de organisatie met me mee gaan. Maar gisteravond smsde hij nog dat ik om 9 uur op de Winneba junction moest zijn, daar zou ik Sarah ontmoeten.
Sahada en Ajuman hebben me geholpen de juiste trotro te nemen. Er zit altijd iemand achterin die het geld beheerd en bestemmingen roept etc. Ik had gehoord van Breku – Winneba 1 cedi is, maar die jongen hield stellig vol dat het 2 cedi was. Ik zei dat dat niet zo was, dat ik van meerderen had gehoord dat het 1 was, maar hij hiel vol. Ik licht je echt niet op, blabla. Uiteindelijk had ik geen keus en moest ik hem maar 2 cedi betalen. Maar ik heb wel duidelijk gemaakt dat ik er absoluut niet mee eens was!
Ik was al om 8.35 in Winneba, dus moest nog een poosje in de brandende zon wachten. Op een gegeven moment kwam er een man naar me toe en zei dat hij van me hield! Nou nou, liefde op het eerste gezicht zullen we maar zeggen. Hij heeft me ook zijn nummer gegeven, ook al probeerde ik dat af te houden. Nou ja, een nummer is zo weggegooid ;).
Iets voor 9 kwam Sarah en nam me mee de stad in met een taxi. We moesten naar het kantoor van de directeur ofzo, ik snapte het allemaal niet echt. Daar aangekomen was hij er blijkbaar niet, en werden we naar het ziekenhuis gebracht. Nog meer van hot naar her gestuurd tot we uiteindelijk bij de OK aankwamen. Ik volgde het allang niet meer, maar liep maar braaf achter Sarah aan. Zij scheen er ook niet al te veel van te snappen. Daar werden we redelijk hartelijk ontvangen. Ik kon wat hun betreft gelijk beginnen, ze hadden al een OK pak voor me klaar liggen. Ik vond het prima, maar Sarah zei dat ze verwachte dat ik pas morgen echt zou beginnen. Ik wou ook nog wel een rondleiding. Dus gingen we op weg naar de hoofdzuster voor een rondleiding. Die keek niet erg happy, maar zei wel dat ik welkom was, dus dat neem ik dan maar aan. Ze wist er blijkbaar niks van dat ik zou komen en wou eerst de bevestigingsbrief zien. Die had de directeur de dag daarvoor verstuurd, maar had haar nog niet bereikt. Ze ging wel even kijken of ze hem kon vinden, maar helaas. Dus nu mag ik morgen om 8 uur terug komen. Dan moet ze de brief wel hebben, dat hoop ik dan maar.
Onderweg naar de trotro halte nog even bij Sarah gecheckt wat een ritje naar huis zou moeten kosten. Zij dacht ook 1 cedi, maar ze zou het nog wel even navragen. Ja hoor, gewoon 1 cedi. Ben dus gewoon genept door die eerste! Gelukkig is 1 cedi maar E0,42 dus het is wel te overleven. Stuk minder erg dan die E50,- op de luchthaven. Maar dat gebeurt me niet nog een keer.

Toen ik even op de markt aan het snuffelen was stopte er een taxi naast me waar Ali (mijn broer) in zat. Dus kon ik mooi met hem mee naar huis rijden. Ik heb de route huis – trotro station nog nooit alleen gelopen, hij is nogal ingewikkeld. Dus dat is me nog even bespaard gebleven. De oudste zoon van Ali, ook Ali genaamd, vertrekt vandaag namelijk naar een soort middelbare school. Dat is wat verder weg en is daarom met inwoning. Bijna niemand kan hier een auto betalen, dus zoiets doe je dan met een taxi.
Toen ik ’s middags buiten zat te lezen, kwam hij ineens weer naast me zitten. Ik helemaal verbaast. Blijkt dat de school dicht is voor een vakantie! En dat hebben ze niet tegen hem gezegd. Dus nu gaat ie volgende week. Typisch ghana zullen we maar zeggen.

Nog even bij de buurvrouw gezeten, echt een mafketel. Ze is heel uitbundig en knuffelt me af en toe vanaf achter en legt daarbij haar hoofd op mijn borsten, hoe maf is dat!! Ze was visjes aan het frituren. Ze zijn dus helemaal niet gedroogd, maar gewoon diep gefrituurd. Ze haalt alleen de organen eruit, en legt ze dan met graatjes, ogen en al een flinke laag olie. En lang dat ze erin liggen, niet normaal. Er vallen gewoon letterlijk gaten in. Echt zo zonde. Het is helemaal niet lekker meer. Dat zou ik heel anders aanpakken. Misschien toch maar eens een paar vissen kopen en zelf fileren en ‘normaal’ bakken. Kijken wat ze daarvan vinden. Al ben ik niet echt heel ervaren in het fileren van vis.

Verder twee spelletjes gespeeld met een van de buurmeisjes terwijl de andere kinderen zich aan het verbazen waren over het feit dat mijn huid witter wordt als je erop druk en weer kleur krijgt als je loslaat. Hahaha.
Ik was erg blij met gewone noedels als avondeten, zonder rare visjes. Even lekker vertrouwd, heerlijk. Na het eten nog even met mijn neefjes en nichtjes gespeeld. Dat vinden ze helemaal geweldig. Stoppen is alleen moeilijk, gelukkig helpt mijn broer Ali daar vaak mee. Naar hem wordt altijd geluisterd :).
Zo maar snel gaan slapen, morgen vroeg op zodat ik om 8 uur bij het ziekenhuis ben.

liefs Marlies