Ziek

Ik denk dat er iets mis is met waarbenjij.nu, want ik krijg er helemaal niks meer op. Ik mail mijn verhalen elke keer naar Jeroen en hij zet het erop. Daarom staan er ook steeds geen foto’s bij. Stephanie heeft er ook problemen mee, dus zal wel aan de site liggen. Die accepteert slecht internet opeens niet meer ofzo.

Vrijdag 30 november
Vandaag hadden Stephanie en ik om 10 uur op kantoor afgesproken. Zij wou nog even Robert gedag zeggen en daarna zouden we samen naar de nieuwe markt gaan om te shoppen. Hij had gezegd dat hij om 9.30 op kantoor zou zijn, dat is uitzonderlijk vroeg voor hem. Uiteindelijk was hij er om 11.30! Dus we hebben 1,5 uur op hem zitten wachten. Buiten wel te verstaan, want kantoor was op slot.
Nadat Stephanie hem gedag had gezegd gingen we naar de nieuwe markt. Zij wou wat kadootjes kopen voor haar gastgezin en ik wou stoffen kopen. Sahada had verteld dat er een hele grote stoffenkraam was. Dat bleek niet helemaal zo te zijn, er was een gedeelte waar heel veel kraampjes met stof bij elkaar zaten. De markt begon als een groot en onoverzichtelijk gebeuren. We sloegen ergens een klein paadje in en kwamen dieper in de markt terecht. Allemaal kleine straatjes met aan weerszijde kraampjes. Hier waren de mensen aardiger en minder opdringerig. We zijn allebei goed geslaagd. Bij twee kraampjes die tegenover elkaar zaten heb ik al mijn stoffen gekocht, en dat waren er veel! Ik ga namelijk kleding voor mezelf en een paar anderen laten maken. Ze waren ons oprecht dankbaar en dat was alweer een poosje geleden. Daardoor gunde ik het ze al helemaal!
Toen we op de markt liepen werd Stephanie opeens helemaal niet lekker, het zweet brak haar uit en ze was helemaal warm. Later voelde ze zich wel weer wat beter, maar niet helemaal ok. Toen we klaar waren op de markt waren we allebei gaar, uitgedroogd en oververhit. We hebben met Irene bij de pizzaria gegeten als afscheidsetentje van Stephanie. Ingrid voelde zich niet lekker, dus was niet gekomen.
Eenmaal thuis was ik ook helemaal niet lekker, heel verkouden, spierpijn en slap. Heb een paar hapjes naar binnen weten te krijgen en toen was ik wel weer klaar. Sahada stond gelijk klaar met een malaria sneltest, dat is wel een voordeel als je zus bij het gezondheidscentrum werkt. Gelukkig was die negatief, dus ben denk ik een beetje gewoon ziek aan het worden.
Stephanie bleek helaas hoge koorts te hebben en voelde zich heel belabberd. Ze is op de gok maar met een malaria kuur begonnen en dat hielp gelukkig. Is toch ongelofelijk, ben je klaar met werken, kom je vriend bijna, krijg je malaria! Ik hoop dat het snel over is.


Zaterdag 1 december
Vandaag was de begrafenis. Eigenlijk voelde ik me niet zo goed, maar ik had helemaal een jurk laten maken en was wel benieuwd hoe het zou zijn. Dus besloot toch mee te gaan. Toen ik buiten kwam in mijn jurk stond iedereen buiten te juichen en klappen. Ze vonden allemaal dat ik er prachtig uit zag, als een echte African woman :).
Om 7.30 gingen we op weg, want het bleek ver reizen te zijn. Een vriendin van Sahada, Wendy, ging ook mee. Ik was natuurlijk vergeten medicijnen voor mijn reisziekte te nemen, dus was al snel misselijk. We kregen eerst een lift van iemand naar een plaats zo’n 1,5 uur verderop. Ik was ontzettend blij toen ik die auto uit kon. Na even lopen voelde ik me beter, maar we moesten nog een stuk verder. Dus bij een lokale drugstore wat medicijnen tegen misselijkheid gekocht. Blijkbaar was de bijwerking daarvan dat je ontzettend moe wordt. Want na een poosje kon ik mijn ogen niet meer open houden! Na een uur in de trotro waren we eindelijk op de juiste plaats gearriveerd. We gingen eerst naar de vriendin van Sahada wiens oma was overleden. Daar moesten we even wat drinken. Ik kon ondertussen mijn ogen amper open houden, was mega duf. Na een poos daar zitten terwijl zij in hun eigen taal zaten te praten en ik probeerde wakker te blijven, gingen we naar de kerk. De dienst was al lang begonnen. Niks treurig bij elkaar zitten terwijl mensen dingen vertellen over de overledene. Er werd gezongen en gedanst. En gedoneerd natuurlijk. We hadden ook al geld gegeven aan die vriendin en in de kerk moet je ook eindeloos geld geven. Gelukkig liep de dienst al ten einde, na een poosje droegen ze de kist de kerk uit en konden wij weer terug naar die vriendin. Die heeft dus de hele dienst niet meegemaakt omdat ze moet koken voor de mensen die daarna bij haar langs komen! We kregen fufu met hele pittige maar wel lekkere pindasoep. Er zaten kleine complete krabbetje in, en die werden gewoon compleet gegeten, met schil en alles! Ondertussen had ik nog steeds heel veel moeite met wakker blijven en voelde ik me niet echt tiptop. De gastvrouw zei dat ik wel even in haar bed kon slapen en ik heb het gewoon gedaan. Heb iets van 1,5 uur geslapen terwijl de rest buiten zat te kletsen. Toen was het tijd om weer naar de begrafenis te gaan.
Ik was wel blij met mijn jurk, hij was precies goed. Ik kreeg onderweg en op de begrafenis veel complimentjes. Iedereen droeg witte stof met zwarte print. Ik paste er helemaal bij.
Die vriendin van Sahada is al wat ouder dan wij, iets van 45 jaar. Ze zei tegen mij dat ze met mijn vader wou trouwen. Ze wou graag met een blanke man trouwen namelijk. Dan zou ze elke dag fufu voor me maken. Dat hij al getrouwd was met mijn moeder maakte toch niet uit. Zij kon dan zijn tweede vrouw worden! Dus pap hierbij, je bent ten huwelijk gevraagd.
We gingen vervolgens naar het huis van de overleden vrouw. Daar weer een beetje gezeten, het feest zou over een half uur beginnen. Maar ja, hier weet je het nooit. Gelukkig had Sahada geen zin om te wachten en had ze een lift geregeld naar huis die gelijk weg ging. Prima! Na ruim 2 uur waren we weer in Breku.
Ik had verwacht dat het een leuk iets zou zijn om mee te maken, maar ik vond er helemaal niks aan. Alleen maar een beetje zitten, heel vaag allemaal. Al met al een snoozefest en zonde van mijn tijd helaas.

Ondertussen ben ik echt ziek aan het worden, een griepje :(. Morgen maar een beetje uitzieken. Hopelijk is het snel over.

liefs Marlies