Een weekendje thuis

Zaterdag 17 november
Vandaag vroeg Ali of ik mee wou op bezoek bij zijn zoon, die verderop op school zit. Het is een soort middelbare school, maar je moet inwonen. Ik was wel benieuwd hoe dat eruit zou zijn, maar toen we daar aankwamen mochten we niet naar binnen omdat het geen bezoekdag was. Toen de bewaker mij zag kon er voor mij wel een uitzondering gemaakt worden. Dus ik mocht samen met 2 van de kinderen gelukkig toch nog naar binnen voor een rondleiding. Het is echt een grote school. Zag er best ok uit. Hij mocht me niet laten zien waar hij sliep omdat dat alleen voor jongens was. Ik vroeg of hij een eigen kamer had of moest delen met een paar andere jongens. Hij moest een kamer delen met zo’n 50 tot 60 andere jongens!! Totaal geen privacy dus. Hij had nog geen lessen gemist ondanks dat hij pas sinds een week daar is. De lessen waren nog niet begonnen. De leerlingen ruimden de omgeving op en deden aan zelfstudie, wachtend tot de lessen zouden beginnen. Heel apart!
De bewaker wou wel graag dat ik hem een camera of telefoon gaf omdat hij voor mij een uitzondering had gemaakt. Toen ik zei dat ik er maar een bij me had, vond hij dat ik hem wel mijn telefoon kon geven en daarna een nieuwe voor mezelf kon kopen. Ouderen genieten hier ontzettend veel respect en je ouders moet je altijd respecteren. Dus ik zei maar dat ik mijn telefoon van mijn moeder had gekregen en ze niet wilde dat ik die weggaf. Daar moest hij even over nadenken, maar bedacht toen dat ik op zijn minst dan wel een telefoon of camera voor hem kon kopen en dan later langs komen brengen. Dat lijken ze hier allemaal heel gewoon te vinden. Mensen vragen wel vaker dingen aan mij, of ik dat voor hun wil kopen. Of vanuit Nederland naar hun wil sturen. Nog vaker willen ze gewoon geld hebben. Ik zeg natuurlijk dat ik niet kan doen en dat dat niet beleefd is om te vragen.

’s Avonds weer op een matrasje buiten gelegen met 3 van de kinderen. Twee jongens hebben het kriebelen helemaal ontdekt en willen nu constant gekriebeld worden door mij, haha.


Zondag 18 november
Ze vieren hier geen oud & nieuw. Het enige wat sommigen doen is om middernacht naar de kerk gaan. Daarom willen Jeroen en ik het in een groter hotel vieren. Daar hebben ze meestal een viering voor toeristen. Ik had het er vandaag even over met Ali, vroeg welke hotels hier in de buurt zitten. Ik kon natuurlijk niks op internet vinden. Hij zei dat we wel even langs konden gaan, kon ik het zien en gelijk even informeren. We zijn als eerste naar het white sands hotel gegaan. Ik snapte wel dat ik deze niet online vinden, aangezien Ali had gezegd dat hij white sun heette. Hij vertelde dat het een hotel is waar alleen blanken komen en Ghanezen niet echt worden toegestaan. Wij kwamen er ook niet in, in het weekend mochten alleen leden naar binnen. Je kan er blijkbaar een soort lidmaatschap afsluiten, dan kan je het hele jaar door daarheen. Ik kreeg een telefoonnummer waar ik heen kon bellen en that’s it.
Het volgende hotel konden we gelukkig wel gewoon naar binnen. Zag er leuk uit en ze deden ook iets extra’s met oud & nieuw. De hotelprijzen in Ghana vallen me toch wat tegen, het is nog best prijzig. Dit hotel kost 140 cedi per nacht, wat ongeveer E60,- is.
Om naar de hotels te gaan moesten we van de hoofdweg af en richting de zee rijden. Het was wel leuk om een ander deel van Ghana te zien. We reden mee met de neef van Ali, die in de buurt van de hotels woonde. We zijn ook nog even langs zijn huis gegaan. Een van de kinderen was totaal niet bang voor me en kwam na een paar seconden op me af en wou opgetild worden. Was wel gezellig, zeker aangezien ik niks van het gesprek kon volgen omdat het in Fanti was.
Toen we thuis kwamen was het al donker, maar Sahada was nergens te bekennen. Toen ik haar belde bleek ze in Accra te zijn. Dat betekende blijkbaar geen eten voor mij :(. De rest van de familie leek ook niet zo goed te weten wat nu het beste was. Gelukkig had ik cupasoup uit Nederlands meegenomen. Dus heb ik dat lekker genomen, was wel zo’n speciale die goed gevuld was hoor.

’s Avonds vroeg een van de kids of ik hem met zijn huiswerk wilde helpen. Beetje laat om om 21 uur nog je huiswerk voor de volgende dag te maken! Hij moest een kort verhaaltje lezen en daar vragen over beantwoorden. Dus ik zei dat hij het verhaaltje moest voorlezen. Zegt hij dat hij dat niet kan. Ik zeg kom op zeg, je hebt toch gewoon leren lezen op school. Blijkt dat hij dat wel heeft geleerd, maar verder nooit geoefend ofzo en hij kan gewoon niet meer lezen! Hij is 9 jaar, hoe kan het dat niemand dat is opgevallen! Ook met hulp lukte het niet. Ik probeerde hard na te denken hoe mijn moeder ook alweer kinderen leerde lezen in groep 3, maar het leek niet veel te helpen. Zijn ouders horen hem te helpen met het oefenen, en hem aan zijn huiswerk zetten. Maar blijkbaar doen ze dat niet. Sahada vertelde dat hij nu morgen op school met de stok geslagen zou worden omdat hij zijn huiswerk niet af had. Dat was goed voor hem, zou hij van leren. Ze slaan dan niet alleen op de handen, maar ook op de billen…

De tweede shock kwam vlak daarna. Kinderen hebben hier geen bedtijd. Ze blijven gewoon de hele tijd buiten totdat ze in slaap vallen. In principe blijven ze buiten totdat de moeder blijft, maar dat gaat niet altijd op. Van een gezin zijn de ouders bijna nooit thuis en als ze thuis zijn zie ik ze amper buiten. De kinderen zwerven vaak maar wat rond en zorgen voor zichzelf en elkaar. Ik heb vaker gezien dat de oudere broer de jongere meeneemt naar binnen als ze slapen. Toen ik klaar was met de jongen met het huiswerk zag ik dat 3 kinderen van dat gezin buiten lagen te slapen. Twee lagen op een mat op de grond, waar ik ook op zat. En de derde lag ergens op het beton. Dus ik pak een van die kinderen op om haar naar binnen te brengen. Ik had dat de dag daarvoor ook gedaan, toen pakte de moeder haar gelijk aan bij de deur. Nu klopte ik eerste en riep toen naar binnen, maar er kwam niemand. Geen ouders te zien toen ik de deur open deed. Ik zei tegen Sahada dat ze maar de oudere jongen wakker moest maken. Hij moest ze maar in bed leggen. Hij stond alleen maar verdwaasd in de woonkamer. Uiteindelijk riep toch hun moeder uit de kamer ernaast. Ze waren er dus wel gewoon, maar met andere dingen bezig blijkbaar… De dag daarvoor had ik een van de kinderen op de grond zien liggen, gewoon in de huiskamer met alleen een hoofdkussen. Maar dacht dat dat gewoon voor even was. Er werden nu ook wat kussens naar de woonkamer gesleept. Ze slapen dus gewoon echt op de grond, de kinderen in ieder geval.
Kinderen hebben hier geen makkelijk leven hoor. Ze moeten naar iedereen luisteren, alle opdrachten uitvoeren en voor hun jongere broertjes en zusjes zorgen, ze hebben helemaal niks in te brengen. Ik zie de ouders ook niet echt knuffelen met de kinderen. Alleen de allerkleinste worden op schoot genomen. En dan eigenlijk ook alleen maar door Ali en mijn moeder, de rest amper. Ik heb echt de neiging een van die kinderen mee te nemen naar Nederland en een goed leven te geven met een echt bed en liefde in overvloed.

Andere dingen
- Toen we laatst water gingen halen, heb ik ook mijn emmer op mijn hoofd gedragen. Het was best zwaar, maar iedereen vond het heel goed van me :D
- Als iemand hier sterft is het gebruikelijk dat je het lichaam laat invriezen voor een bepaalde tijd. Hoe langer, hoe rijker je bent. Begin december is er een begrafenis waar ik mee naartoe ga, de persoon is al een paar weken geleden overleden. Een begrafenis is een groot feest en je moet veel regelen en vooral veel eten maken.

liefs Marlies