Immigration Bitches

Woensdag 28 november
Vandaag wou ik eindelijk mijn brief voor het verlengen van mijn visum regelen. Ik probeer hem al 2,5 week te krijgen, maar elke keer is Robert weer weg, heeft hij geen tijd of komt er wat anders tussen. Robert zei dat hij pas om 11 uur op kantoor kon zijn. Uiteindelijk kwam hij pas om 11.45 aanzetten. Maar het maakte niet zoveel uit, want de elektriciteit was uitgevallen. En zonder stroom geen computer en printer, dus ook geen brief. Zucht!! Na zo’n 1,5 uur wachten maar mijn gegevens bij Dyna (Roberts assistente) achtergelaten zodat zij de brief kan opstellen zodra de elektriciteit weer terug was. Aangezien we morgen naar de immigratiedienst wilden gaan, sprak ik met haar af dat we de brief de volgende dag om 9 uur kwamen ophalen. Dat was prima, want ze zou toch al om 8 uur op kantoor zijn. Ik ben benieuwd….

Veel later dan gepland gingen Stephanie en ik op weg naar het ziekenhuis in Winneba. Ik had beloofd haar een rondleiding te geven. We zouden het eigenlijk vorige week doen met z’n allen, maar toen had ik voedselvergiftiging. Ze vond het een groot en leuk ziekenhuis. Het is natuurlijk niks vergeleken bij een Nederlands ziekenhuis, maar het is veel groter dan het Justab waar zij gewerkt heeft. Op OK was helaas niks bezig, maar iedereen was heel aardig. Toevallig zaten veel leuke mensen in de koffiekamer en die lieten Stephanie helemaal welkom voelen. Ze vond het wel jammer dat ze het niet eerder had gezien, dan had ze ook wel een poosje hier op de afdeling willen werken. Helaas is dit haar laatste week, volgende week gaat ze rondreizen met haar vriend. Leuk voor haar, jammer voor mij.

Onder andere door het ontbreken van een degelijke of überhaupt een rugleuning heb ik regelmatig last van mijn rug. Gister ging Sahada mij wel even masseren. Ze zei dat zo stevig masseert dat ze moest oppassen niet mijn botten te breken. Ik hou wel van een stevige massage, maar dit was amper stevig te noemen. Zeker niet sterk genoeg om botten te breken. Maar het was toch lekker en mijn rug voelt nu wel wat beter.


Donderdag 29 november
Ik ben hier nu ruim een maand en over de helft van mijn werkperiode! Aan de ene kant gaat het heel snel, maar aan de andere kant heb ik ook het idee dat ik hier al maanden ben.
Mijn visum is geldig voor 60 dagen, dus ik moet hem verlengen. Stephanie ging vandaag haar paspoort weer ophalen, dus Ingrid en ik gingen mee om ons visum te verlengen. Je moet hem verlengen bij het immigratiekantoor in Accra.
Vanochtend eerst naar kantoor voor onze brieven. Ik was er om 9.15 en natuurlijk was er gewoon niemand. Geen Dyna te bekennen. Dus maar Robert even gebeld, die zou er over 20 minuten zijn. Uiteindelijk duurde het natuurlijk langer en waren de brieven die klaar lagen bij allebei niet goed. Robert veranderde wat en printte het opnieuw uit, weer niet goed... En toen viel de elektriciteit uit!! Are you freaking kidding me?!?!? Ik zag ons daar al helemaal een paar uur zitten wachten, maar onze gebeden werden verhoord en na een paar minuten was ie weer terug :D! Snel veranderen en printen en op weg.
Na 1,5 uur waren we bij de immigratiedienst. Omdat Ghanezen moeilijk een visum voor Nederland krijgen, doen ze als soort wraak ook moeilijk als Nederlands een Ghanees visum willen. Voor een verlenging hoeven ze alleen maar een stempel en handtekening te zetten en daar hebben ze minstens 4 weken voor nodig!
Ik moest mijn paspoort meenemen, een pasfoto en de brief van de Dawn Foundation omdat ik een vrijwilliger ben. Ik moest een formulier invullen waarop ze onder andere mijn adres hier en in Nederland wilden weten. Mijn gastgezin heeft dus niet echt een adres ofzo, ze hebben hier namelijk geen straten in Breku (ook niet in andere kleine plaatsjes). Dat was een van de eerste dingen waar ze moeilijk over deden. Uiteindelijk weigerde ze onze aanvragen aan te nemen omdat onze brieven geadresseerd waren aan ‘to whom it may concern’ ipv ‘director of immigration’! Onze protesten dat dit de brief is die vrijwilligers altijd meekrijgen waren aan dovemansoren gericht. De vrouw die mij te woord stond liep gewoon weg en kwam niet terug zolang ik aan de balie stond. Ze negeerden ons gewoon tot we weg zouden gaan. Ik kon echt wel janken. Moest ik helemaal nog een keer op en neer omdat een stelletje trutten wilden laten zien dat ze ook een greintje macht hebben!
Ik heb gelijk Robert gebeld, hij was not amused en wou die vrouw spreken. De vrouw die mij te woord had gestaan weigerde de telefoon aan te nemen, zei dat ik het maar met haar baas moest opnemen (die stond ernaast). Dus haar de telefoon gegeven, die ze godzijdank aannam. Na een poosje kreeg ik de telefoon terug en zei Robert dat er geen probleem meer was! Hoe beter is dat!! Ik was zo opgelucht. De vrouw haalde met typex de aanhef weg en schreef met zwarte pen de goede. Was dat nou zo moeilijk? Ik heb zo aardig en dankbaar mogelijk gedaan. Een misstap en ze zou onze aanvraag alsnog afwijzen, dat weet ik zeker. Het is belachelijk dat je zo moet slijmen, maar ik wil wel dat het goed gaat. Ze zei dat ik hem 21 december op kan halen. Ik ga hem 28 december ophalen, en hoop dat ie dan ook echt klaar is.
Die van Stephanie had ze eigenlijk 2 dagen geleden op kunnen halen, maar hij was nog niet klaar. Dus wij wachten, maar uiteindelijk werden we gewoon met lege handen weggestuurd. Zelfs een telefoontje van Robert hielp niet meer... Echt super balen.

Na dit drama verhaal hebben we maar even geluncht bij een luxe hotel om de hoek. Er was een zwembad naast het restaurant en ik wou er echt graag induiken. Echt jammer dat alle hotels die een zwembad hebben gelijk zo belachelijk duur zijn. In dit hotel kost een kamer zo’n E150,- per nacht! Dat valt dan nog mee, want bij de golden tulip op de luchthaven is een kamer E250,- per nacht. En hoorde dat de dure hotels bij de kust wel iets van E350,- per nacht kunnen vragen.

In de trotro naar huis draaide de jongen voor me zich om en zei dat hij van me hield en met me wou trouwen. Denk dat ik nu ongeveer rond de 10 aanzoeken zit, haha. En daarnaast nog een stuk om 10 liefdesverklaringen. Ik moest er wel om lachen en zei hoe kan je nou van me houden als je me niet eens kent. Daar moesten hij en anderen wel om lachen. Hij vroeg natuurlijk ook mijn nummer. Toen ik zei dat hij dat niet kreeg omdat mijn verloofde het niet leuk vond als ik mijn nummer aan vreemde mannen gaf, moesten ze al helemaal lachen. Maar hij heeft wel mijn ritje betaald, dat is wel aardig :).

Liefs Marlies