My unlucky scrubs

Maandag 26 november
De dag begon rustig in het ziekenhuis. Op een gegeven moment kregen we een patiënt voor hechtingen. Ze was in een goot op straat (die kunnen vrij diep zijn, soms tot boven je knie) gevallen met veel vaginaal trauma tot gevolg. Kate heeft gewoon wat lokale verdoving ingespoten, waarbij ze boos tegen het 23 jarige meisje zei dat ze niet zo haar billen weg moest trekken. Hoe zou jij reageren als iemand met een naald in je privé delen zit te poeren! Daarna heeft ze het zelf allemaal gehecht. Ik was uitermate verbaasd dat de anesthesiemedewerker dit gewoon deed, in Nederland zou er een gespecialiseerd arts komen. Later vertelde ze dat ook vroedvrouw was, daarom wist ze hoe het moest.
Om 12.30 kwam de eerste chirurgische patiënt. Een man die een nieuwe heup had gekregen en die was nu uit de kom. De arts kreeg hem met trekken en duwen niet terug. Dus hij wordt woensdag geopereerd. Ik zag dat de wond al geïnfecteerd was, dus gaat lekker.
Daarna kwam een patiënt die met zijn arm in een soort vermaalmachine voor steen was gekomen. Hij had uitgebreide schade aan zijn arm. De chirurg kwam maar niet, dus hij lag maar te wachten bij de receptie van de OK. Helemaal niet aan een monitor ofzo. We hebben maar 1 automatische bloeddrukmeter en die ligt op OK. Dus ik heb af en toe zijn bloeddruk handmatig gemeten, daarnaast heb ik pulsaties gecontroleerd, gestaan op dat iemand het Hb ging achterhalen en wat pijnstilling gegeven. Hij lag maar te wachten en ondertussen stierf zijn arm steeds verder af en verloor hij steeds meer bloed.
Ondertussen kwam er een spoedkeizersnee tussendoor. Ik was voor de man met de arm aan het zorgen, maar die ging wel goed, dus ging even kijken op OK. De baby was er net en ik zag grote klonten gestold bloed worden verwijderd bij de moeder. Er was lichte paniek over dat de moeder bloed nodig had, maar er was niks op OK. Degene die de opvang deed stond dat kind maar droog te wrijven dat niks deed. Het zag er niet uit of ze echt wist waar ze mee bezig was. Dus ik trok maar weer snel handschoenen aan en begon met de luchtwegen schoon zuigen, nog steeds niks. Ik ging snel beademen en gaf dat meisje instructies over hartmassage. Kate luisterde even naar het hartje, ze dacht dat ze niks hoorde. Ik heb zelf ook even geluisterd, echt niks. We zijn toch gewoon verder gegaan met reanimatie, dat meisje keek me zo wanhopig aan. Ze wou duidelijk graag dat het kind zou leven. Na een poosje weer geluisterd, maar er was niks. Dus ik zei tegen haar het hartje klopt niet, hij is dood. Ze ging toch nog even wrijven. Wel goed om te zien dat ik niet de enige ben die het er moeilijk mee heeft als zo’n kindje dood gaat.
Met de moeder ging het ook niet zo goed. Maar na wat bloed en medicijnen ging het gelukkig weer beter.
Deze vrouw had een gescheurde placenta, daardoor had ze zelf veel bloed verloren en had de baby niet genoeg zuurstof gekregen. De baby leek nog niet zo lang dood, als ze eerder op tafel had gelegen had hij het misschien wel gehaald. Maar dat zullen we nooit weten.
Deze keer was ik er wel veel minder door van slag, blijkbaar wordt ik ook Ghana-hard.

De volgende patiënt was ook een keizersnee, echt het enige wat ze hier doen is kinderen maken! Als het niet zo goed gaat met de baby tijdens de bevalling kan er meconium (eerste poep) in het vruchtwater komen. Dat kan de baby dan binnenkrijgen, en de luchtwegen verstoppen. Dat was dus gebeurd bij deze baby. De verpleegkundige bleef maar uitzuigen en bleef maar troep uitkomen. Ze deed het wel wat hardhandig vond ik, en er kwam dan ook wat bloed. Ik was natuurlijk harstikke bezorgd dat de baby niet goed ademde, in het begin helemaal niet. Maar het hartje klopte stevig door. Na een poosje ging de baby ook beter ademen en na wat extra stimulatie ging het steeds beter. De verpleegkundige liep weg, dus ik pakte de baby op en liet hem aan de moeder zien. Je moet hier ook het geslacht laten zien, dus dat heb ik ook maar gedaan.
Ondertussen draaide op de andere kamer een operatie voor die arm. Daar was Kate, dus ik was zelf verantwoordelijk voor de zorg voor moeder en kind op mijn OK. Het hulpje zat bij mij, dus hij kon wat vertalen voor me als dat nodig was en hield de administratie bij.
Toen ik later even ging kijken op de andere kamer, zag ik dat ze arm toch maar hadden geamputeerd. Er was uitgebreide vaatschade, en ze hebben hier geen microscoop ofzo waarmee ze alles nauwkeurig aan elkaar kunnen zetten. Die man is dus gelijk zijn baan kwijt :(.

Toen wou ik eigenlijk naar huis, maar de chirurg wou heel graag dat ik nog even zou blijven voor de volgende patiënt. Dat bleek later zijn schoonzus te zijn. Voor natuurlijk ook weer een keizersnee. Deze was gepland, dus geen spoed. Er kwam een stevige gezonde, bijna blanke baby uit. Heerlijk een gewone keizersnee waarbij alles goed gaat. De verpleegkundige was even weg ofzo, want een operatieassistent stond opeens die baby droog te wrijven. Ik heb haar maar even geholpen, maar de baby huilde gelijk al. Ik heb een clipje op de navelstreng gedaan en mooi afgeknipt. Kan ik dat ook een keer doen :D.
De verpleegkundige vond het blijkbaar wel leuk dat ik de vorige baby had laten zien, want ze vroeg of ik het nu ook weer wou doen.

Ik had vandaag hetzelfde OK pak aan dat ik dinsdag aanhad toen die baby dood was. Vandaag was ook niet zo’n goed dag voor de patiënten. Ik heb het pak gelijk in de was gegooid, die trek ik nooit meer aan!

Uiteindelijk ging ik pas om 17.30 naar huis! Het begon al een beetje te schemeren en ik moest in het donker terug naar huis lopen. Maar ik heb vandaag in ieder geval wat gedaan.


Dinsdag 27 november
Vandaag stond er niks op het programma, maar er kwam toch nog 2 keer een keizersnee. Vandaag hadden we een andere chirurg dan gister. Het verschil tussen de chirurgen is best groot. Die van gister gaat vrij hardhandig te werk, als het hoofdje eruit is trekt hij de rest van de baby gewoon naar buiten aan het hoofd, heel apart en lijkt me ook niet goed voor de baby. Hij maakt een grote snee en een lelijk litteken. De chirurg van vandaag gaat veel delicater te werk, maar is sneller klaar. Hij trekt en duwt de baby er voorzichtig en met zorg uit . Hij is een groot fan van esthetisch werken, dus zijn snee is klein en het litteken mooi gehecht.
Vandaag hadden we heerlijk 2 gezonde baby’s die gelijk huilden

Vanmiddag heb ik mijn jurk opgehaald die ik had laten maken voor de begrafenis. Hij is echt super mooi. Ik heb hem bij een ander naaiatelier laten maken. Dat was een stuk duurder, maar de kwaliteit is beter, de vrouwen daar zijn aardig en ze hebben de jurk precies gemaakt zoals ik wou. Dus daar betaal ik dan wel wat extra’s voor.
Ik kwam Agyeman (mijn mobiliser) tegen op de markt. Dat kwam goed uit, want we hadden nog wel wat te bespreken. Deze week heb ik niet echt tijd voor voorlichting, maar ik had daarvoor al aan hem doorgegeven wat voor lessen ik wou geven. Hij had daar nog steeds niks voor geregeld. Dus hij zei dat hij het nu echt ging doen, hopelijk! Afgesproken dat we volgende week naar 4 scholen gaan om seksuele voorlichting te geven aan de wat oudere kinderen. Ben benieuwd. Hij was wel bezig met dingen regelen voor de rubbish collection day. Dus daar ben ik heel blij mee.
Onderweg naar huis hebben we nog mensen aangesproken op de enorme hoeveelheid afval dat bij hun voor in de bosjes hing. Ik zeg het tegen ze en hij vertaalt het. Als ik het eerst zeg maakt het meer indruk, omdat het van een blanke komt. Ze vertelden dat voorbijgangers het erin gooien. Dus ik heb gezegd dat ze die dan moeten aanspreken, dat ze het afval bij zich moeten houden en thuis moeten verbranden. Ze zouden erop letten en proberen mensen aan te spreken. Gelijk met Agyeman afgesproken dat we volgende week een rondje gaan lopen door de community en op erge plekken de mensen thuis gaan aanspreken. Een opruimdag is natuurlijk mooi, maar helpt niet als mensen de straat daarna weer vol gooien.

Ik had wel zin in iets anders dan water, dus ik dacht ik ga lekker bij een spot (soort cafe) dichtbij huis iets drinken. Uit de goedheid van mijn hart besloot ik een paar kinderen mee te nemen die op dat moment thuis waren. Ik zei tegen mijn moeder dat we even wat gingen drinken, zei ze tegen me dat zij wel houdt van vitamilk ofzo. Terwijl ik toch echt niet van plan was om wat voor haar mee te nemen. Ik ging gewoon daar wat drinken. Ik moest van haar ook ineens de tweeling meenemen, waarvan een nog steeds een beetje bang voor me is. Een ander meisje die ik niet mee had gevraagd liep ook gewoon mee, had even zichzelf uitgenodigd.
We zaten dus bij die spot en wie is daar ook… de buurvrouw. Of ik haar niet toevallig ook wou trakteren en wat kinderen die buiten stonden ook. Ik had die kinderen nog nooit gezien, maar zij zei dat ze vaak bij het huis rondhangen. Nou jammer dan, mooi niet dus. Het is ook niet gratis.
Toen we klaar waren kwam de rest van de kinderen aangerend, die hadden blijkbaar gehoord dat we daar zaten toen ze thuis kwamen. Dus het was gelijk van ‘madam buy me a drink!’ ‘madame give me a drink’. Mijn uitleg van soms krijg jij wat en soms iemand anders kwam niet echt aan. Twee waren gewoon aan het huilen! Weer terug thuis heb ik de kids die geen drinken kregen maar een snoepje gegeven. Zeurde sommigen die een drankje hadden gehad ook nog om een snoepje. Ben wel even boos geworden. Dit doe ik dus nooit meer!! Ik wou wat leuks doen, en wat krijg ik? Gezeur en huilende kinderen, ‘give me some toffee’. Maar er kan geen bedankje vanaf. Eens, maar nooit meer. Over je eigen glazen ingooien gesproken!

Liefs Marlies