Baby reanimatie

Maandag 12 november
Vanochtend was ik om 8 uur weer bij het OK-complex van het ziekenhuis in Winneba. Er stond een vrouw met vleesbomen in de baarmoeder op het programma. Hoe laat ze zou komen was niet bekend. Om 10 uur zat ik nog steeds in de koffiekamer! Om een uur of 10.30 kwam er een patiënt voor een spoedlaparatomie (open buik operatie). Hij was afgelopen nacht in zijn buik gestoken en daardoor zat er een gat in zijn darm. Zo’n operatie wil je echt onder algehele narcose doen, maar ons beademingsapparaat doet het niet. Dus ging het gewoon onder spinaal (ruggenprik)! Het operatiegebied was niet goed genoeg verdoofd dus hij had flink wat pijn. Gelukkig kreeg hij wel lekker wat medicijnen erbij, zodat hij er niks van mee heeft gekregen.
Ondertussen was er een spoedkeizersnede aangemeld. Het duurde, toen we klaar waren, nog zeker een half uur voordat de patiënt er was. Toen hebben we nog zo’n 45 minuten gewacht tot de chirurg klaar was met eten en weet ik veel wat. En dat voor een spoedingreep, belachelijk!!!
Ik had aan Kate (anesthesiemedewerker) gevraagd of ze me door de spinaal heen wou praten zodat ik hem dan morgen zelf kan proberen te zetten. Dat vond ze goed, dus hopelijk mag het morgen!
De baby bleek helemaal gedraaid in de baarmoeder te liggen en de gynaecoloog had wat moeite om de baby eruit te krijgen. Toen hij er eenmaal uit was werd hij gelijk een beetje drooggewreven, wat een stimulans is om te huilen. Maar er kwam niks, sterker nog de baby ademde helemaal niet! Snel naar de onderzoekstafel waar zijn mondje en neus werd uitgezogen, nog steeds niks. Ik zei dat ik vond dat we moesten gaan beademen. Ik had dit al een beetje aan zien komen door het lange wachten en had een babybeademingsballon klaargelegd. Dus ik pakte die gelijk en gelukkig pakte Kate hem gelijk aan en ging beademen. Ik kon het hartje zien kloppen en zag dat die niet snel genoeg ging. Ik zei dat we moesten bijmasseren. Kate vroeg de ratio tussen massage en beademen, en ik begon met hartmassage terwijl zij regelmatig een ademteugje deed. Na een poosje reanimeren begon de baby wat meer tekenen van leven te vertonen, dus stopte we even. Ik wou een stethoscoop, die gelukkig in de buurt was. Even naar het hartje geluisterd, maar vond het nog steeds te langzaam en de ademhaling was ook nog vrij langzaam. Dus opnieuw gestart met de reanimatie. Weer een poosje later begon de baby tegen te stribbelen, dus stopten we opnieuw. Dit zag er beter uit en na een beetje wrijven, begon hij te huilen. Ik kon echt wel janken van blijdschap en opluchting! De rest van het team leek niet heel erg onder de indruk, blijkbaar gebeurt het wel vaker. Stephanie vertelde dat bij haar in het ziekenhuis gewoon niks wordt gedaan als een kindje niet ademt! Echt bizar! De zusters die de baby eigenlijk moesten opvangen, waren wel verbaasd dat ik de opvang een beetje overnam. Maar ik hoorde Kate iets zeggen van dat ik een anesthesiemedewerker uit Nederland was, en toen leken ze het prima te vinden. Ik ben na werk nog even bij die baby gaan kijken, en het ging goed met hem. Hij ademde lekker en het hartje klopte ook goed snel. Wel apart dat hij gewoon in zijn eentje in een kamertje lag, geen verpleegkundige, niks. Werd helemaal niet in de gaten gehouden, ondanks dat hij gereanimeerd was op OK, heel vreemd.
Daarna nog even bij de female ward langs geweest. Afgesproken dat ik morgen na mijn werk langs kom om een les te geven over reanimatie.

Vandaag is er een nieuwe vrijwilliger aangekomen, Irene. Dus na werk even naar Kasoa gegaan om haar te verwelkomen.
Ik ben ondertussen al ruim 2 weken in Ghana. Het gaat snel en langzaam tegelijk. Over iets minder dan 7 weken komt Jeroen hierheen :D, niet dat ik het bijhoudt ofzo ;).

liefs Marlies