Blijdschap en Teleurstellingen

Zaterdag 8 december
Vandaag niet zo bijzonder veel gedaan. Mijn kamer opgeruimd, geveegd, kleding gewassen en wat onderzoek gedaan voor mijn lessen seksuele voorlichting (hopend dat ze toch doorgaan).
Na het eten zei Sahada dat de winkels waar we bloem en melk konden kopen nu waarschijnlijk wel open waren. Maar in plaats van zelf mee gaan stuurde ze een van de kinderen met me mee. Ik weet echt niet wat er aan de hand is, in het begin wou ze alles voor me doen en was niks te veel. Nu is het omgekeerde en is alles te veel. Ze kookt nooit meer, maar laat haar moeder eten voor ons maken, tijdens het eten zegt ze niks, als ik een onderwerp aansnij reageert ze wel, maar als ik niks zeg is het gewoon stil. Als mijn water op is, stuurt ze een van kinderen om water met me te halen en moet ik het zelf gaan betalen. Ze betrekt me helemaal nergens meer bij. Het is echt raar. Het is hier niet gebruikelijk om mensen direct op dingen aan te spreken, ze doen het zelf meestal via iemand anders ofzo. Maar denk dat ik het toch maar tegen haar ga zeggen, ik heb het een beetje gehad met haar zo.
Het is gelukt om bloem te halen, maar gewone melk hebben ze hier niet. Alleen maar geëvaporiseerde melk (koffiemelk), dat is natuurlijk veel langer houdbaar en hoef je niet perse in de koelkast te bewaren. Voor echte melk moet ik helemaal naar die grote supermarkt, de shoprite.

Eenmaal weer thuis vond ik het een goed moment om de marshmallows uit te delen die ik in de shoprite voor de kids had gekocht. De kids verzamelden zich en de oudste thuis wonende zoon stelde iedereen gelijk op in een rij en hield ook nog in de gaten dat iedereen die er een had gehad door liep en niet terug kwam voor een tweede. Heel netjes! Ze hadden het nog nooit gegeten en sommige vonden het ook niet lekker, te zoet. Mijn moeder was er bij komen staan en vroeg wat het was. Dus ik zei dat het marshmallows voor de kleine kinderen waren. Uiteindelijk heb ik er haar ook maar een gegeven. Zegt ze ‘Ze zijn zo klein, hier moet ik minstens 4 of 5 van hebben, 1 is niks’! Are you freaking kidding me?! Wat dacht je van bedankt, dat was de goede respons geweest. Heb er maar om gelachen, maar duidelijk gemaakt dat iedereen er maar 1 kreeg. Zij heeft zich echt ontwikkeld tot een eerste klas aasgier. Toen ik terug kwam van de shoprite vroeg ze ook of ik niet vis had meegenomen voor het avondeten. En met dat drinkfiasco met de kids zei ze dat ze vitamilk wou.
Het ging deze keer wel beter met de kids, veel bedankten me en er was er maar een die ook nog een koekje wou. Toen ik hem vroeg waarom het altijd meer moest zijn, waarom dit niet gewoon genoeg kon zijn, keek hij beschaamd naar de grond. Dus mijn gezeur heeft blijkbaar toch wel iets van vruchten afgeworpen.


Zondag 9 december
Vanochtend was de rubbish collection day. Agyeman had gezegd dat we om 7 uur op het centrale plein zouden afspreken. Die plek en tijd had hij ook doorgegeven op alle scholen waar hij had gesproken over de inzamelingsdag. Toen ik daar aankwam trof ik een leeg plein. Nou ja leeg… het lag vol met afval. Er was vast een overwinningsfeestje geweest van aanhangers van de NDC. Het plein is normaal redelijk schoon, maar lag nu vol met afval. Maar geen Agyeman, en geen schoolkinderen! Gelukkig had ik aardig wat kinderen kunnen mobiliseren uit mijn gezin en directe omgeving, dus we waren alsnog met een aardig groepje. We hebben een poosje tevergeefs op anderen kinderen en/of Agyeman gewacht en zijn toen maar gewoon begonnen. De kinderen waren heel enthousiast, was super leuk om te zien. Ik had een systeem met turven bedacht, want een zak was zo gevuld. Al snel stond ik naast een aardige berg afval. Toen ontstond natuurlijk de vraag wat moest ik in hemelsnaam met al dat afval doen? Agyeman had het wel gehad over een container waar we het heen konden brengen en daar verbranden. Maar ik wist natuurlijk niet waar die was en hij was er niet… Ik besloot dat we het ook wel gewoon daar konden verbranden. Iedereen verbrand ook gewoon afval bij hun thuis. Na een poosje kwamen er steeds meer mensen zich bemoeien met wat we aan het doen waren. Vroegen of ik wel toestemming had van de autoriteit, zeiden dat ik niet zomaar het afval op een openbare plek kon verbranden. Ik werd gewoon half aangevallen terwijl ik alleen maar iets goeds wou doen! Ik had gelukkig wel met de chief (soort stamhoofd, geniet erg veel aanzien) over mijn plannen gehad en die vond het een goed plan. Dus met de toestemming zat het wel goed.
Na zo’n 45 minuten waren de kinderen wel klaar met verzamelen, ze hadden geen zin meer. Het plein zag er een stuk schoner uit, maar toen ik later naar huis liep zagen de straten er helaas nog steeds hetzelfde uit :(. Het afval konden we niet laten liggen en niet daar verbranden. Dus moesten we het weer in zakken stoppen en naar de afvalcontainer slepen die verderop bleek te liggen. Daar hadden sommige kinderen echt geen zin meer in, dus die hebben niks gedaan. Maar een paar kinderen bleven hard doorwerken en na een heel poos zat alles in de container. Ik was heel trots op de kids, kon ze wel zoenen. Dat sommige kinderen niet hadden geholpen zorgde wel voor wat wrijving onderling.
Twee van de jongens die me aan hadden gesproken bleken van het radiostation in Breku te zijn. Ze zeiden dat wat over de rubbish collection day zouden zeggen op de radio, al hadden we dat beter kunnen gebruiken van tevoren. Ze gaan vooral de boodschap uitdragen dat mensen het afval niet meer op straat gooien, maar bij zich houden en thuis weggooien. Een van de jongens vroeg wanneer ik terug naar Nederland ging. Toen ik vertelde dat mijn ‘verloofde’ eind van maand hierheen kwam, was hij helemaal teleurgesteld. Zei dat ik zijn hart had gebroken door te zeggen dat ik verloofd was, en hij zou wel even met Jeroen om me vechten als hij hier was. Dus bereid je maar voor Jeroen…

Ik had toevallig de dag daarvoor individueel verpakte koekjes gekocht, eigenlijk om mee te nemen naar werk. Maar eenmaal thuis wou ik toch alle kinderen belonen voor hun werk. Omdat de groep niet te groot was, kon dat ook nog wel. Dus heb alle kinderen een koek gegeven, de kinderen die duidelijk meer werk hadden verricht op het einde dan de anderen heb ik wat extra lekkers toegestopt.
Daarna kwam de echte prijsuitreiking. De derde prijs was een decemberkalender met van die chocolaatjes, elke dag tot kerst. Die werd gewonnen door Popi, een van mijn neefjes. De tweede prijs was een tas met een soort lego, die werd gewonnen door de buurmeisjes die samen op nummer 2 stonden. De eerste prijs was een viertal kleine zachte ballen, een mini basketbal, mini rugbybal etc. Die won Inusah, mijn oudste nog thuis wonende neefje. Daar was ik wel blij mee, hij deed erg zijn best en hielp ook goed met het afval verplaatsen. Hij hielp me alles in goed banen te leiden en heeft vandaag alles wat ik zei vertaalt voor de kids die niet zo goed engels spraken.
De kinderen waren allemaal heel enthousiast tijdens de prijsuitreiking, dus ik was helemaal blij. Maar al snel kwamen er zowel volwassenen als kinderen naar me toe dat diegene echt niet hard had gewerkt en die had zeker geen prijs verdient. En ik heb zo hard gewerkt, waarom krijg ik geen prijs? Ik had tegen Popi gezegd dat hij de chocolaatjes echt niet uit hoefde te delen, maar ze allemaal zelf mocht opeten. Sahada trok gelijk de kalander uit zijn handen en wou hem open maken, maar ik gaf hem terug aan Popi met de mededeling dat het allemaal van hem was. Maar toen ik later buiten kwam zag ik dat ze de kalander toch in handen had en er chocolaatje uit haalde en lekker zelf op at! Ze zei ook nog even dat hij wel moest delen met zijn zusjes. Ik heb gewoon weer gezegd dat dat helemaal niet hoeft en zij zeker geen recht had op chocolade aangezien zij helemaal niks had gedaan.

Ik wou al een poosje pannenkoeken bakken en vandaag was het me eindelijk gelukt om alle ingrediënten bij elkaar te krijgen. Melk was moeilijk te krijgen, dus heb uiteindelijk maar deels poedermelk met water en deels koffiemelk gebruikt. Ik was aardig wat geld kwijt aan de ingrediënten. Het enige wat ik van hun nodig had was een warmtebron, een pan, spatel, beslagkom en olie. Dat leek me niet zo’n probleem, maar olie nee dat hadden ze opeens niet meer hoor. Terwijl ze altijd van die megaverpakkingen hebben met olie. De vrouw van een van mijn broers heeft een klein ‘winkeltje’ aan huis. Daar verkoopt ze oa blikjes tomatenpuree, kooltjes en zakjes olie. Dus ik kon daar mooi een zakje olie kopen! Echt ongelovelijk! De pannenkoeken lukten gelukkig goed, er is er geen een mislukt. Ze smaakten ook goed. Het viel me mee hoe goed het ging op een paar kooltjes. De kinderen vonden het allemaal lekker volgens mij. Iedereen had wel kritiek op waarom ik hemelsnaam niet de suiker door het beslag deed. Zo deden ze dat hier en dat was toch veel handiger! Ik probeerde nog uit te leggen dat dit is hoe wij het eten in Nederland en zij wilden graag iets Nederlands eten, maar uiteindelijk had ik er genoeg van en zei dat ze de suiker dan maar door het beslag moesten doen als ze dat zo graag wilden. Toen hadden ze eindelijk door dat ik er genoeg van had en hielden ze erover op.

Mijn foto’s vanaf de prijsuitreiking zijn niet gelukt omdat mijn camera besloot dat het genoeg was geweest en geen een foto meer heeft opgeslagen :’(.
Uiteindelijk was het een dag van blijdschap en grote teleurstellingen. Ik heb veel geld uitgegeven om iets goeds en leuks voor de mensen hier te doen en het lijkt niet echt of het nou echt gewaardeerd wordt. Ik heb in ieder geval weinig dankbaarheid gezien.
’s Avonds lang gesmst met Jeroen waardoor ik me wel weer wat beter voelde.


Maandag 10 december
Vandaag stonden er maar liefst 6 patiënten op het programma! Dat is uitzonderlijk veel hier. Wonder boven wonder begonnen we ook redelijk op tijd, iets van 9.30. Toen de eerste patiënt lag te wachten zag ik dat er een baby meegenomen werd naar de martelkamer (kleine OK), dus dacht ga eens kijken wat ze gaan doen. Bleken ze de baby te gaan besnijden. Hierbij houdt de OKzuster de benen van de baby uit elkaar. Iemand anders (volgens mij geen arts) knipt gewoon zonder verdoving of wat dan ook de voorhuid eraf. Dat bloed natuurlijk al een rund en de baby gilt het uit. Daarna moet hij nog rustig wat hechten en bijknippen en weer wat hechten, en die baby maar huilen. Echt verschrikkelijk. Ik was echt geshockeerd, op een gegeven moment dacht ik dat ik flauw ging vallen ofzo. Ik vind het gewoon kindermishandeling. De anderen vonden dat natuurlijk niet, ze vonden het normaal. Baby’s voelen niet zoveel pijn en vergeten het zo weer! Baby’s voelen gewoon net zoveel pijn als wij hoor, gelukkig vergeten ze het wel weer. Ze vinden het hier heel raar dat we in Nederland een baby besnijden onder algehele narcose, echt overdreven. Het is al helemaal bizar dat veel mannen helemaal niet besneden zijn! Gelukkig was het hoofd van de OK het met mee eens dat het zo eigenlijk niet kon. Ze heeft besloten kleine naaldjes te kopen zodat ze kunnen proberen de baby’s wat ketamine i.m. te geven of een penisblock. Helaas komen de naalden pas over een maand. Ik vind het zo jammer dat ik geen dokter ben of dat anesthesiemedewerkers niet mogen leren om een penisblock te zetten.

Van het programma hebben we 3 patiënten gedaan in de periode dat ik er was. Een keizersnee en twee patiënten met vleesbomen in de baarmoeder. Kate is met vakantie, dus Naomi was er. Die is zwanger en snel moe, maar een goede anesthesiemedewerker. Ze laat me vaak een beetje mijn gang gaan, dus dat is wel fijn!
Ze zeiden dat ze een deel van het programma maar morgen doen omdat het te veel was. Ze gaan om 8 uur beginnen, nou ik ben heeeeel benieuwd. Ik ben er altijd rond 8 uur, maar Kate en Naomi komen vaak pas rond 9 uur. We gaan het zien morgen… :)

Ik ben er trouwens achter gekomen dat Sahada ongesteld is, ze heeft blijkbaar pijn en eet bijna niks meer. Dus dat zal wel zijn waarom ze zo raar doet. Vandaag deed ze gelukkig al weer wat normaler.

Liefs Marlies