Het enige goede uit Accra is Jeroen

Donderdag 27 december
Vandaag was mijn laatste normale dag bij mijn gastgezin. Ik heb mijn laatste dingen gewassen, een tas ingepakt voor Accra en mijn backpack alvast deels ingepakt.
Ik had aardig wat lege flessen waar water in had gezeten. Aangezien ik een bal had gekocht heb, konden we mooi flessenvoetbal doen (of hoe het dan ook heet). We hebben de flessen voor de helft met water gevuld, iedereen kreeg een fles en dan voetballen waarbij je de flessen van anderen moet omgooien (met de bal) en je eigen fles moet verdedigen. De kids vonden het harstikke leuk. Aangezien voetballen op slippers niet zo goed werkt besloot ik, net als de kids, op blote voeten te spelen. Ik snap niet dat zij zo hard kunnen rennen over al die steentjes. Ik kon het in ieder geval niet. Maar mijn voeten waren wel mooi gescrubd ;).

Om 17 uur was ik weer bij mijn naaister. Ze hadden hard gewerkt vandaag en er was veel gedaan. Maar mijn jurken zaten niet helemaal goed, dus moesten aangepast worden. Bij het jasje voor Annika had ze de mouwen te breed gemaakt omdat ze zich niet kon voorstellen dat een volwassen vrouw echt zulke dunne polsjes kon hebben, dus dat moest ook nog aangepast worden. Uiteindelijk kon ik dus alsnog niks meenemen, omdat bepaalde dingen gewoon niet af waren terwijl andere dingen nog aangepast moesten worden. Morgen om 10 uur kon ik weer terugkomen. Vermoeiend dat afspraken steeds niet nagekomen worden.

Mensen thuis zeggen steeds dat ik niet weg mag en kan gaan. De kinderen doen hun best om beter engels te spreken, mijn moeder zei dat ik zoveel goede invloed op de kids heb, dat ik alleen al daarom niet weg kan. En dat ik mijn dochter Khadidia toch niet kan achterlaten. De kinderen zeggen ook steeds dat ze niet willen dat ik weg ga, dat ze gaan huilen als ik weg ga. Ik zei tegen mijn moeder dat ze misschien wel een nieuwe vrijwilliger konden krijgen, dan blijven de kids goed engels oefenen. Maar ze wist nog niet of ze dat wel wilden. Ze zei dat ze heel blij met mij waren omdat ik gewoon hun eten at, met de kinderen speelden, meehielp met dingen en niet zeurde. Ze was bang dat de volgende vrijwilliger niet zo zou zijn. Maar ik heb haar verzekerd dat alle vrijwilligers graag opgenomen willen worden in het Ghaneze leven, anders zouden ze niet via Ontmoet Afrika komen. Het was heel lief allemaal en voel me er ook zeker door gewaardeerd. Ik ben blij dat Jeroen komt en we gaan reizen, maar ik ga ook zeker wel dingen missen uit mijn gezin.


Vrijdag 28 december
Vanochtend wou mijn moeder een kip slachten ter ere van dat Jeroen zondag komt. Ik wou wel zien hoe dat gaat, maar tegen de tijd dat ik kwam had ze kip al geslacht en ook al bijna ontleed. Ze heeft een paar stukje zonder bot enzo gesneden voor mij :).
Ik ben weer naar mijn naaister geweest en heb mijn jurken gepast, waren stuk beter. Alle jurken zijn heel mooi geworden. Iets anders dan in mijn hoofd, maar nog steeds mooi. Bij een jurk had ze niet de aanpassingen gedaan waar ik om had gevraagd. Ze had ook het overhemd voor Jeroen nog niet af. Dus uiteindelijk heb ik een deel meegenomen en de rest ga ik maandag ophalen, met Jeroen. Heb gezegd dat dan alles perfect moet zijn, want we kunnen niet nog een keer terug komen!
Vervolgens nog even langs de kliniek gegaan voor nacontrole. Het gaat beter met mijn oor, dus dat is mooi.

Thuis mijn tas gepakt en vertrokken richting Accra. Ik moest eerst nog even pinnen, dus heb ik Kasoa een taxi genomen naar de pinautomaat. Ik moest veel geld pinnen om het hotel en de vliegtickets te betalen, we vliegen namelijk naar het noorden. Beetje eng om met zoveel geld over straat te gaan, had het wel verdeeld op verschillende plekken in mijn tas. Toen ik in een taxi terug naar het trotro station zat, merkte ik dat de 3 jongens in de taxi vrienden waren. Ze waren op reis, een uitstapje. Ik mocht met hun meerijden, gratis, omdat ze zo aardig waren. Het voelde helemaal verkeerd. Er lagen spullen achterin dus ik zat dicht bij de jongen op de achterbank. Hij had mijn tas op schoot getrokken en toen ik hem terug wou nemen, weerde hij me af. Ze begonnen eerst over dat ik zo mooi was en dat ze me wel als vriendin of nog beter als vrouw wilde. Toen ik vertelde dat ik al bezet was, moest ik diegene maar dumpen en een van hun kiezen. Ik probeerde alles maar met een grapje af te doen. Toen wilde de jongen naast me een zoen van me en leunde helemaal naar me toe. Ik heb hem weggeduwd, maar wilde nu wel graag de taxi uit. Vervolgens begonnen ze over wat zij kregen in ruil voor dat ik zomaar ‘gratis’ met hun mee mocht rijden. Ik zei dat het zo niet werkt enzo. De jongen die mijn tas vasthad vroeg of er veel geld in de tas zat, toen ik zei dat dat niet zo was, vroeg hij waar ik dan mijn geld had. Of ik veel geld bij me had etc. Ondertussen zat ik helemaal tegen de deur aan. Zodra de taxi achteraan de rij voor het stoplicht (vlakbij het trotro station) stopte, ben ik gelijk uitgestapt en heb mijn tas meegetrokken. Ben snel weggelopen. Bij het stoplicht aangekomen wou ik oversteken, maar opeens stond een van de jongens voor me. Hij wou geld, opeens was het toch niet meer gratis. Ik wou er vanaf zijn, dus pakte 50 pesewas uit mijn portemonee, wat het normale tarief is voor dat stukje in een gedeelde taxi. Ik wou dat aan hem geven, maar hij zei dat het 1 cedi was en wou het niet aannemen. Ik zei dat dit de normale prijs was en hij dit kon krijgen of niks. Maar hij bleef boos volhouden dat het 1 cedi was. Ik was ondertussen ook erg boos. Dus drukte die 50 pesewas op een tafeltje naast hem aangezien hij weigerde hem aan te nemen en liep weg. Hij greep me gewoon bij mijn arm en trok me terug! Ik heb me losgerukt en hem toegesnauwd dat hij me niet aan mag raken, ik was echt woest. Ik draaide me weer om en hij greep me weer handhandig bij mijn arm, het deed echt pijn. Ik rukte me weer los, sloeg zijn hand weg en zei weer don’t touch me! Mijn ogen schoten vuur en de mensen om ons heen begonnen raar naar ons te kijken. Na een poosje draaide ik me om en liep weg. Toen zag ik pas dat er politie ofzo met geweren op straat stond. Denk dat dat de reden was waarom hij niet achter me aan kwam. Ik was behoorlijk geschrokken van dit alles, vooral toen de adrenaline begon te zakken.

Uiteindelijk was ik na een trotro en een taxi bij de immigration office. Robert had al gebeld en mijn paspoort was zowaar klaar! Toen ik hem had controleerde ik het even voor de zekerheid. Ik had een maand verlenging aangevraagd, maar mijn visum was nu geldig tot 14 januari, dat is dus 2 weken. We vertrekken 21 januari. Dus weer terug. De vrouw zei dat deze fout wel vaker wordt gemaakt, de paspoorten die terug gaan voor correctie worden vaak kwijt geraakt. Ik had al geen zin om mijn paspoort te moeten inleveren, laat staan dat ze hem kwijt raken! Ze zei dat je een week te lang mag blijven zonder boete, en ik moet precies een week langer hebben. Dus ik ga het er maar op wagen, komt vast wel goed.

Nadat ik de vliegtickets opgehaald had, wat ook al niet makkelijk was aangezien ze een fout hadden gemaakt en de tijd van vertrek al 14.15 op internet stond ipv 7 uur, kon ik eindelijk naar het hotel. Gelukkig had ik na het taxi-drama van vanochtend daarna alleen maar aardige en leuke taxi chauffeurs. Er was er maar een die met me wou trouwen en hoopte dat Jeroen niet naar Ghana zou komen zodat hij zijn plek in kon nemen.
Het hotel zit verstopt naast een chinees restaurant. Er staat helemaal geen bordje ofzo bij de ingang, dus het was even zoeken. Maar het is een leuk hotel, goede kamers en er is zelfs een zwembad. Heb lekker een duik genomen, het water was best warm, heerlijk. Er was een poolparty dus er waren allemaal jongens in het zwembad. Die vonden het wel leuk dat ik even kwam zwemmen. Zelf zaten ze allemaal in het ondiepe deel aangezien ze niet echt kunnen zwemmen. Toen ik even bij de bar op zat te drogen kwamen er 3 jongens binnen. Ik schrok me dood toen ik ze herkende als de 3 vrienden uit de taxi in Kasoa! Ze leken me niet te herkennen, en ik ben snel weg gegaan voordat dat veranderde. Maar de hele avond was ik bang dat als ik de deur open zou doen ik hun zou zien staan.

Tegenover het hotel zit een winkel die kleding verkoopt en ook een klein supermarktdeel heeft. Toen ik daar wat water wou kopen werd ik aangesproken door een man, Komla Dodji Badohoun, die een groot probleem had. Hij heeft diabetes en had zijn tas met insuline laten liggen in een taxi. Nu was zijn suiker aan het stijgen, hij merkte het, maar had geen insuline. Hij had al het maximale bedrag gepind wat je op een dag kan pinnen, maar had nu nog 75 cedi. In het ziekenhuis hadden ze gezegd dat hij een hele ampul moest kopen en die koste 175 cedi. Dus nu had hij geld nodig, 100 cedi. Dat is ongeveer 40 euro, dus ik was terughoudend. Hij kwam oprecht over, huilde een beetje toen ik aangaf dat ik hem niet zomaar 100 cedi kon lenen. Ik kan niet zeker weten dat ik het terug krijg. Hij beloofde dat hij het terug zou betalen. Hij zou over een week terug zijn, me dan bellen en het geld sturen naar waar ik ook was. Hij had lege injectiepennen voor de insuline, recepten uit Togo voor de verschillende soorten insuline. Uiteindelijk besloot ik hem te geloven en te vertrouwen. We gingen terug naar mijn hotel en ik heb het geld gehaald. Hij gaf me zijn paspoort, waar ik een foto van heb gemaakt, en tas. Hij zou de insuline kopen, terug komen en het injecteren waar ik bij was.
Een poosje later kwam hij terug. Hij was naar 2 apotheken gegaan, maar ze wilden hem allebei niet alleen een soort insuline verkopen (je hebt langwerkend en kortwerkend), dat vonden ze gevaarlijk. Hij kon alleen allebei kopen, maar dat kon alleen bij het grote ziekenhuis. Hij moest dus naar het andere ziekenhuis en had nog eens 175 cedi nodig om ook de andere soort insuline te kopen, plus nog wat extra voor de taxi. Dat was wel heel veel geld, 180 cedi is ongeveer 75 euro. Eerder had ik hem al 110 cedi gegeven, dus dan zou het totaal op 290 cedi komen, dat is ongeveer E120,-! Ik zei dat dat echt teveel geld was. Hij was helemaal ten einde raad en begon weer te huilen. Hij had het echt nodig, hij voelde al dat hij niet meer goed uit zijn woorden kon komen door zijn te hoge suiker. Dat hij warrig werd enzo. Hij had het echt nodig, dit was hem nog nooit gebeurd. Hij zou het echt terug betalen. Zijn baas kwam woensdag naar Accra, wij vertrekken woensdag uit Accra, dus hij kon het geld dan langs brengen. Uiteindelijk liet ik me toch overhalen en gaf hem nog een keer 180 cedi. Voordat ik het geld ging halen zei ik dat ik een contract wilde waarop stond hoeveel hij had geleend en dat hij het terug zou betalen. Toen ik beneden kwam met het geld had hij inderdaad een contract geschreven die we allebei hebben ondertekend en de jongen achter de receptie heeft getekend als getuige.
Een taxi die hij naar de apotheek had genomen stond buiten te wachten, we hebben even onderhandeld over de prijs en kregen het wat naar beneden, maar was alsnog meer dan hij overhad na aanschaf van de insuline. Dus ik heb hem nogmaals 10 cedi gegeven om een deel van de taxi mee te betalen.

Uiteindelijk zat ik in het Chinese restaurant naast het hotel te eten, hevig onder de indruk van alles wat er die dag was gebeurd. Met een sterke behoefte naar wat alcohol, dus heb ondanks de prijs toch een glas wijn genomen. Wel lekker gegeten.


Zaterdag 29 december
Vanochtend lekker beetje gechilled in de kamer. ’s Middags ben ik naar Accra mall gegaan, dat is hier heel dichtbij. Een groot westers winkelcentrum. Je ziet hier nergens kledingwinkels zoals in Nederland, maar hier zaten ze wel. Belachelijk geprijsd. Er waren veel gegoede Ghanezen aan het winkelen. Toen ik in een enorme supermarkt rondliep bij het speelgoed hoorde ik een vrouw tegen haar zoontje zeggen dat hij iets mocht uitzoeken, wat hij maar wou.

Op de terugweg naar het hotel begon ik me toch een beetje zorgen te maken over die man van gister, dat ik misschien toch opgelicht ben. Ik had nog steeds geen berichtje of telefoontje van hem ontvangen. Terug in het hotel besloot ik zijn skype op te zoeken, die bestond, maar hij was niet online terwijl hij had gezegd dat hij altijd online was. Toen ik zijn naam googlede kwam ik een verhaal tegen van een Nederlands stel dat voor hetzelfde trucje was gevallen. Dezelfde naam met hetzelfde verhaal. Er stond niet bij of ze het geld ooit nog terug hadden gekregen. Ik heb een berichtje achtergelaten, maar nog geen reactie terug. Maar ik realiseerde me dat ik inderdaad opgelicht ben voor E125,-!!! Dat was wel even schrikken. Ik voelde me zo dom dat ik erin was getrapt en ook nog eens voor zoveel geld! Ik was er erg verdrietig over.
Ik besloot gelijk naar de politie te gaan. Dus heb een taxi genomen naar de airport police office dat verderop bleek te zitten. Daar nog allebei de telefoonnummers gebeld, maar allebei stonden uit. Eerst wisten ze niet zo goed wat ze met het verhaal aan moesten, maar na wat tranen en vasthoudendheid besloten ze me naar de afdeling fraude te brengen. Daar hebben ze een detective op de zaak gezet. Die heeft mijn verhaal aangehoord, het contract en de contactgegevens gehouden en de foto van zijn paspoort heb ik op hun computer gezet. Hij is met me mee gegaan naar het hotel om te zien waar het allemaal gebeurde en heeft met een (andere) man achter de receptie gepraat. Ik moest het hele verhaal zo compleet en uitgebreid mogelijk opschrijven op een formulier van hun. Dat komt hij dan morgen bij het hotel ophalen. Hij zou in ieder geval de telefoonnummers en zijn paspoortnummer nagaan. Het geld krijg ik nooit meer terug, maar ik heb in ieder geval aangifte gedaan en hopelijk kunnen ze hem vinden. Wat een kutbezoek aan Accra, het enige goede is dat Jeroen bijna aankomt.

Ik voelde me zo kut over de oplichterij dat ik niet kon eten ’s avonds. Om 20 uur kreeg ik een smsje van Jeroen dat hij was geland!! Ik ben snel naar de luchthaven gegaan en daar toch nog een klein pizzaatje genomen. Jeroen was super snel door de douane heen en had ook snel zijn tas te pakken. Bij mij duurde het ruim 2 uur, maar hij was binnen een uur buiten! Een bewaker had me achter een lint gestuurd, dus ik kon de uitgang niet goed zien. Maar op een gegeven moment zag ik hem aan komen lopen terwijl hij zoekend om zich heen keek. Er stonden super veel mensen, vele met bordjes, dus hij zag me niet. Ik duwde snel mensen opzij zodat ik er door kon en vloog hem op zijn nek. Heerlijk om weer samen te zijn, maar ook wel een beetje raar. We hadden elkaar al zo lang niet meer gezien. Maar het wende gelukkig snel.

liefs Marlies